De boomzak van JanCONCERT HALER - 22 OKTOBER 2011
Daar stond-ie dan, met zijn treebag in het SBS6-televisieprogramma ‘Het beste idee van NL’: Jan Veerman.
Weken hebben we op DEZE AFLEVERING moeten wachten waarin Jan zich als een Willie Wortel presenteerde om met een plastic zak mee te dingen naar ‘het beste idee van Nederland’. En daar staat-ie dan ineens, ten aanschouwe van 417.000 televisiekijkers in den lande én zijn TTTCB-collega’s in een kleedkamer in Haler.
Zaterdagavond, kwart voor tien. ‘Nog 15 minuten!’ roept Jan Schilder op luide toon. Dat doet Jan al jaren: om de haverklap luid en duidelijk aankondigen hoe lang het nog duurt voordat het concert begint. Voor de een aanleiding om nog snel even de blaas te legen, voor de ander een signaal om spanning en concentratie verder op te bouwen. Ieder gaat daar op z’n eigen manier mee om. Maar deze zaterdagavond verloopt dat allemaal wat anders.
‘Jongens, daar is Jan!’, wordt er geroepen. We hebben al een tijdje op de klok zitten kijken of we het zouden redden: kijken naar Jan Veerman’s presentatie van misschien wel het beste idee van Nederland. Het concert in Haler begint om tien uur, dus nu moet die Beau van Erven Dorens een beetje gaan opschieten anders missen we ‘onze’ Jan.
Niemand weet wat er gaat komen. Jan heeft wekenlang zijn lippen stijf op elkaar gehouden. Op elkaar moeten houden, want SBS had de deelnemers aan het programma geheimhoudingsplicht opgelegd. En dus verklapte Jan niets. He-le-maal niets!
Kwart voor tien – gelukkig, daar is Jan. Iedereen verdringt zich rond het televisietoestel, het geluid moet harder. We willen weten wat Jan te vertellen heeft. We willen weten wat-ie heeft uitgespookt op zijn zolderkamertje. We willen nu alles weten.
Geniaal! Of, op z’n Volendams gezegd: gááál goed! Wanneer Jan à la Hans Klok de kerstboom in de zak heeft laten verdwijnen, zijn de loftuitingen niet van de lucht. Maar …… denkt de jury daar ook zo over?
Jan wacht het oordeel in spanning af, vriendin Nelly aan de zijde van presentator Beau heeft het ook niet meer. In de kleedkamer in Haler is het angstig stil geworden. We zien en horen jurylid Bertram Beerbaum de spanning nóg verder opbouwen.
Maar kijk nou eens! Wie zit daar schuin achter Beerbaum, ietwat onscherp in beeld genomen door de cameraman? Is dat niet onze Jan Schilder die op de publieke tribune zit en die zich een klein beetje lijkt voorover te buigen en iets in het oor van Beerbaum lijkt te fluisteren?
‘Nog vijf minuten!’, roept Jan meteen.
Dan volgt uit het televisietoestel het verlossende woord: ‘Jan, jij gaat naar de halve finale!’ Gejuich in de kleedkamer. Felicitaties voor Jan die met een brede glimlach natuurlijk al lang wist wat de jury ging zeggen.
‘We gaan’, klinkt het. De band vertrekt spoorslags naar het podium. Jan neemt achter zijn drumstel plaats. Hij zit daar – half verscholen achter zijn trommels en deksels - de hele avond te genieten. Dat doet hij normaal gesproken altijd, maar vanavond helemaal. Dit bevalt hem ook wel beter, in plaats van pontificaal voor televisiecamera’s te moeten vertellen waarom zo’n boomzak zo handig kan zijn.
Boomzak? ,,Dat klinkt toch niet?’’, legt Jan later uit. ,,Daarom heb ik ‘m maar treebag genoemd.’’
Jan Veerman is doorgedrongen tot de halve finale. Wordt dus vervolgd.
P.V.
De zachte GCONCERTEN BERGHEM EN BEERS -
15 en 16 OKTOBER 2011
'En dan denk ik aan Brabant,
want daar brandt nog licht’.
Een fragment uit het ‘onofficiële’ Brabants volkslied, in 2003 voortgekomen uit de pen van Guus Meeuwis. Hij somt in het liedje genoeg redenen op om niet langer bescheiden te zijn over ‘de Peel en de Kempen en de Meierij’, over zíjn provincie. De warmte, de gezelligheid: hij mist ‘t wanneer hij ‘elders’ is.
Warmte en gezelligheid: we hebben er in het Brabants TTTCB-weekeinde volop van meegekregen. Zaterdagmiddag beginnend op het zonovergoten terras van hotel De Naaldhof in Oss. Wát een prachtig weer! De stemming zit er mede om die reden meteen in. De koffie en het gebak doen de rest.
We zijn met een mannetje (en vrouwtje) of zeventig. Harrie en Annet Verstegen zijn er ook. Ze wonen in Heesch, op een steenworp afstand. ,,Maar dit is toch mooi, man’’, zegt Harrie met zijn typisch Brabantse tongval. ,,Dat we dit met z’n allen gaan meemaken.’’
Harrie vertelt mij voor de zoveelste keer over veertig jaar geleden toen hij helemaal verknocht raakte aan The Cats. En over ‘Live in Volendam’, de cd/dvd die hem deed kennismaken met de Tribute To The Cats Band. ,,Die moeten wel van heel goede huize komen, wil ik daar enthousiast over worden’’, zei hij tegen zichzelf toen hij de dvd voor het eerst in zijn dvd-speler stak.
Sindsdien is Harrie weer verknocht geraakt, en Harrie is niet de enige. We maken een groepsfoto voor de website, en de eerste groep vertrekt per touringcar naar Berghem. De tweede ploeg volgt later, op weg naar een heerlijk buffet in zalencentrum De Merx waar ook de band gaat optreden.
Brabantser als in de Merx kan het eigenlijk niet. Aan de muur in het café, waar uiteraard twee biljarttafels staan opgesteld, hangen de portretten van tal van carnavalsprinsen. Op een groot videoscherm wordt de eredivisiewedstrijd PSV – Utrecht geprojecteerd.
Ondertussen brengt de band de sfeer in de zaal naar een kookpunt. Het is alleen wel jammer dat je achterin de zaal nauwelijks een glimp kan opvangen van wat er op het kleine, lage podium gebeurt. Voor velen is toetsenist Thoom zelfs volledig onzichtbaar; het lijkt wel of hij een plaatsje in de orkestbak toebedeeld heeft gekregen …..
Een dag later – in sporthal De Kloosterhof in Beers – is dat wel anders. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar: een prachtig hoog, groot podium met aan beide zijkanten videoschermen waarop beelden van het concert verschijnen.
De nacht tussen Berghem en Beers brengt de groep door in De Naaldhof. De bus vervoert ons gezelschap weer in twee afleveringen. Onder het motto ‘Brabantse nachten zijn lang en vooral gezellig’ voegt een aantal diehards de daad bij het woord en blijft tot in de vroege uurtjes in de hotelbar nagenieten. Veel anderen weten dat er morgen nog een inspannende, lange dag op het programma staat en zoeken daarom kamer en bed op.
De zondagochtend is wederom zonovergoten. Na het ontbijt is het weer heerlijk vertoeven op het terras. De ‘nachtploeg’ is het aan te zien dat ze hebben gewacht op het moment dat een Brabander het licht uit deed. Maar ze geven geen krimp, en verheugen zich op part two in Beers.
Daar schuiven ook de bandleden (die de nacht ‘gewoon’ in Volendam hebben doorgebracht) aan aan de lange tafels die in café De Spijker staan opgesteld voor een gevarieerde en voedzame brunch. Nelly en Marian hebben de dag van hun leven want zij mogen als vips aan de Volendamse tafel plaats nemen. Op een dienstenveiling van de plaatselijke carnavalsvereniging De Bokkerijers hebben zij een vorstelijk alsmede het hoogste bod uitgebracht op de twee beschikbaar gestelde vip-kaartjes.
We wandelen vervolgens met z’n allen een klein stukje naar De Kloosterhof, waar het muzikale toetje van dit TTTCB-weekeinde wordt opgediend. Net als een avond eerder zet Kees Plat tegen het einde van de eerste set in met ‘Een muts op m’n hoofd, m'n kraag staat omhoog ….’. Het is tijdens dit Brabants weekeinde voor het eerst dat de band het ‘volkslied’ van Guus ten gehore brengt. In navolging van het Friese volkslied als er in Friesland wordt opgetreden, en het Twents volkslied tijdens concerten in Twente.
Met ‘Brabant’ wil Kees niets aan het toeval overlaten. Hij zet zijn leesbril op, houdt de tekst binnen hand- en oogbereik. Hij slaat het eerste akkoord op zijn gitaar aan. Wie er bij is geweest, weet wat daarna volgde: een zaal die het versterkte podiumgeluid wat volume betreft bijna oversteeg.
In de kleedkamer van De Merx in Berghem werd het nummer ingestudeerd. Dat is niet ongebruikelijk bij deze band, die zó muzikaal is dat ze een lied in het tijdsbestek van een uur onder de knie kunnen krijgen. Normaal gesproken doen ze dat natuurlijk tijdens hun repetities, soms ook in de bus en een enkele keer zelfs in een kleedkamer.
Onder leiding van de maestro zelf gaat Kees Plat met de gitaristen Cees Veerman en Jack Stroek aan de slag. Van cruciaal belang daarbij is het akkoordenschema. ,,Jongens, moet je luisteren’’, is de openingszin van Kees. ,,‘Brabant’ staat in G.’’
Hij floept het er meteen uit, Jack Stroek. ,,Maar dan toch wel zeker een zachte G, hè, Kees …… ?''
De toon van een Brabants TTTCB-weekeinde is gezet.
P.V.
Strandwandeling
CONCERT EGMOND AAN ZEE - 8 OKTOBER 2011
Herfst in Noord-Holland: regen, wind. Geen weer om naar het strand te gaan, ook niet om met warme kleren aan een verfrissende strandwandeling te maken. En tóch gaan we op deze zaterdag 8 oktober met honderden naar Egmond aan Zee.
‘Hotel Zuiderduin’ prijkt op de voorgevel van het gebouw dat een paleis(je) lijkt als je eenmaal binnen bent. Lange gangen, grote zalen, ruime lounges. Zelfs degenen die hier een overnachting hebben geboekt, zijn nauwelijks in staat het gehele gebouw te verkennen.
In de immens grote Zuiderduinzaal staan onafzienbare rijen gedekte tafels klaar. Het bedienend personeel treft de laatste voorbereidingen. De buffetten worden klaargezet. Dan gaan de deuren open.
In de aanloop naar dit dinerconcert van de Tribute To The Cats Band is er sprake geweest van een ongekende belangstelling. Al snel moest het bordje ‘uitverkocht’ worden opgehangen. Vele belangstellenden belandden op de wachtlijst, en mochten slechts hopen op annuleringen. Sommigen blijken geluk te hebben gehad. ,,Ik werd vanmiddag gebeld dat er nog een plaatsje vrij was gekomen’’, zegt iemand blij en opgelucht.
Na het voorafje dimt het licht in de zaal en stuitert donder en bliksem over de tafels. Angstaanjagend herfstweer – in het avondduister kan het spoken op het Egmondse strand. We horen voetstappen op een grindpad en horen gitaarklanken. Gelukkig …… het is geen écht onweer: het concert is begonnen.
De gitaren van eerst Jack Stroek en even later Kees Plat laten het intro klinken van ‘Lonely walk’. De coupletten worden afzonderlijk gezongen Kees Plat, Piet Schilder en Cees Veerman, in de refreinen completeert Jack Stroek de vierstemmige samenzang.
Met ‘Lonely walk’ geeft de band meteen zijn visitekaartje af: instrumentale en vocale veelzijdigheid. In de loop van de avond wordt dit voortdurend geaccentueerd tijdens de vele bekende en ook wat onbekendere Cats-liedjes die op het repertoire staan.
Voor de meesten is ‘Lonely walk’ ook zo’n onbekend nummer, maar het is wel degelijk honderd procent Cats. Het liedje – een compositie van Piet Veerman – staat op de vierde Cats-elpee ‘Take me with you’, uit 1970. Alleen in Japan is het nummer ooit wél op single verschenen, als b-kant van ‘Where have I been wrong’. Maar Japan is ver weg, dus dat weten maar weinigen …
Na een keuze uit de hoofdgerechten volgt het tweede muzikale deel en na het dessert geeft de band een toetje dat minstens evenzeer in de smaak valt. Lege en halflege tafels verklaren de uitpuilende dansvloer, waar menigeen met verbazing en bewondering (hernieuwd) kennis maakt met Cats-muziek die de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan.
Dan valt de nacht over Egmond aan Zee. De crew pakt de installatie in, de band gaat naar de bus, bezoekers gaan naar huis of naar hun kamer. Het strand is stil en verlaten. In het geruis van wind en golven hoor ik Jack Stroek op zijn gitaar. In de verte zie ik de schaduw van iemand die in z’n eentje een wandelingetje maakt. Een ‘lonely walk’ ……
P.V.
Geoefende oren
CONCERT ENSCHEDE - 6 OKTOBER 2011
Hij kan er nog steeds niet over uit: ,,Dat de Heer ervoor heeft gezorgd, dat ik dit nog heb kunnen meemaken …’’
Harm en Marjo Bakker verlaten als aller-allerlaatsten de Wilmersbergzaal van het Muziekcentrum in Enschede. Ze hebben lang zitten nagenieten van het concert van de Tribute To The Cats Band. ,,Het was fan-tas-tisch’’, vat Harm zijn gevoelens en die van zijn vrouw samen. ,,Het was alsof ik weer 16, 17 jaar oud was. Echt, we hebben een geweldige avond gehad.’’
Getuige de vele enthousiaste reacties na afloop vertolken Harm (60) en Marjo (59) de mening van zo’n beetje iedereen die naar het TTTCB-concert is geweest. En dan te bedenken dat ze he-le-maal NIETS hebben gezien van wat er zich op het prachtig in het licht gezette podium heeft afgespeeld. Harm en Marjo zijn namelijk blind.Gezeten op de derde rij had Harm meer dan eens gevaarlijk zijn blindenstok in de lucht gestoken: zijn manier van uiting geven aan vreugdevolle emoties bij het horen van de Cats-muziek die hij in zijn jonge jaren in een blindeninstituut in Nijmegen op een bandrecordertje opnam.
,,Ik was 15 jaar toen ik blind werd. Toen waren The Cats nog niet bekend. Ik heb ze dus nooit gezien, maar hun liedjes ken ik natuurlijk wel. Want vanaf ‘What a crazy life’ nam ik ze op op mijn recorder.’’ Harm Bakker weet dus precies hoe de liedjes van The Cats klonken en kan met zijn geoefende gehoor als geen ander oordelen over hoe de hits klinken als de Tribute To The Cats Band ze ten gehore brengt: ‘Fan-tas-tisch!’’
‘Een zitconcert: dat is niks voor de Tribute To The Cats Band. Je moet kunnen staan, meedeinen, dansen. Je kunt gewoon niet stil blijven zitten als de band speelt’. Met dit vooroordeel in gedachten werden in de lange aanloop naar Enschede door menigeen (ook in de band zelf) vraagtekens gezet bij dit ‘experiment’. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de nodige spanning op en in de mannen zat, toen ‘Lonely walk’ als openingsnummer werd ingezet. Maar gaandeweg ontstond er een euforische stemming toen uit de zaal het aanvankelijke beleefde applaus plaats maakte voor open doekjes en gejuich.
Hoogtepunt was het moment waarop Kees Plat ‘Let’s dance’ aankondigde. ,,Dit is dan wel een zitconcert, maar ik ga het jullie tóch vragen: Enschede, zullen we dansen??? Come on … and let’s dance !!!’’
Als bij toverslag stond iedereen op uit zijn of haar stoel en klapte, zong en danste mee met de klanken van deze hele grote en meeslepende Cats-hit. De Wilmersbergzaal stond bijkans op zijn kop. Dit was voor de band een ongelooflijke ervaring - de kippenvellen stonden op ieders lichaam.
De koudwatervrees was helemaal verdwenen. Sterker nog: op de terugweg in de bus werden bespiegelingen gewijd aan nog veel meer theaterzitconcerten. ,,Dit heeft toch wel iets heel aparts. En dan ook nog op een prachtig groot podium met geweldig geluid en licht .....''
Dan gaan ineens de oogjes dicht, na een spannende en lange dag (iedereen heeft vandaag eerst 'gewoon' gewerkt - dan drie uur in bus en file naar het oosten van het land - en tenslotte een intens concert). In dromenland genieten ze nog lang na van deze avond. Net zoals Harm en Marjo Bakker op rij 3 hadden gedaan.
P.V.
