CONCERT HEERHUGOWAARD 27-11-2010
Op ‘heilige grond’ (The Cats traden er destijds voor het eerst op buiten de Volendamse dorpsgrenzen) beleef je een geweldig sfeervolle avond – je zingt mee, deinst mee, danst mee. Je waant je – zeker als je al wat ouder bent – weer in je jonge jaren. En je bent zeker niet de enige. ‘Bleeker’ staat immers garant voor een geslaagd avondje-uit, met bezoekers die allemaal ‘iets’ hebben met de Catsmuziek.
Het heeft echter weinig gescheeld of het was dit keer allemaal héél anders gelopen: een dichte deur, geen Catsband op het podium. Dat is ‘Bleeker’ een paar jaar geleden al een keer overkomen, toen Piet Schilder plotseling moest worden geopereerd. Het concert is toen naar een andere datum verplaatst. Rugproblemen bij Ton Keizer zijn er ook eens de oorzaak van geweest dat de band een concert, elders in het land, moest afzeggen. Maar dat waren ook precies de enige twee keren dat de band in de zeven, acht jaar van haar bestaan machteloos stond.
Deze week speelden rugproblemen bij Kees Plat (waar hij al een tijdje last van had) zo hoog op dat ‘Bleeker’ serieus in gevaar kwam. Op werkelijk het allerlaatste moment nam Kees het besluit tóch te gaan spelen. Naturel, zonder pijnstillers dus, want hij wilde beslist niet ‘over de grens’ gaan.
Wat we in de zaal hebben gemerkt van de gesteldheid van Kees? Niet veel, althans niets dat hinderlijk was. Nu had Kees natuurlijk een prachtige afleidingsmanoeuvre bedacht: hij heeft zich vorige week bij de barbier een frisse, snelle coupe laten aanmeten. Als er al iemand was die zou kunnen hebben gedacht: wat is er met Kees aan de hand?, dan was het wel duidelijk: Kees was naar de kapper geweest.
Maar vanaf ‘My friend Joe’ - het laatste kwartier van de eerste set – moest Kees toch toegeven aan zijn fysieke ongemak: hij ging er bij zitten. Na de pauze gaf hij zijn rug alleen even rust tijdens ‘I walk through the fields’. En in de toegift.
‘Zullen we gaan dansen?’ Zo kondigde Kees ‘Come and let’s dance’ aan. ‘Maar vanavond even zonder mij’, voegde hij eraan toe. Het was de enige keer dat Kees zich excuseerde.
Met een diepe buiging nam de TTTCB het slotapplaus in zaal-Bleeker in ontvangst. Zeven man kromden de ruggen; op de rechterflank bleef Kees Plat rechtop staan, verstandig elk risico mijdend.
Wij buigen op onze beurt nu diep voor Kees.
Is dat nou iets voor de geschiedenisboeken? Nee, normaal gesproken niet. Maar in dit geval wél. Jan dacht aan een flinke kneuzing: ach, dat gaat wel weer over. Maar hij bleef last houden van zijn vinger – en dat is knap lastig als je drummer van de TTTCB bent.
Ruim twee maanden lang heeft Jan met pijn achter zijn drumstel gezeten. Vorige week is hij toch maar eens voor onderzoek naar het ziekenhuis gegaan. De uitkomst: zijn vinger bleek gebroken te zijn geweest.
Met een stevige tape om zijn rechter wijsvinger sloeg Jan in zaal-Bleeker de trom alsof er niets aan de hand was. Toch: buigen kan hij zijn vinger niet – en dat is knap lastig als je drummer van de TTTCB bent.
Voor een tweede keer buigen wij weer diep; nu voor Jan.
P.V.
Paus Albertus 1
CONCERT LUTJEBROEK 20-11-2010
Een spontane ingeving was het. Niet stiekem afgesproken, onvoorbereid. Kees Plat is iemand bij wie wel meer opeens ideeën opborrelen. En als het effe kan, voert-ie ze meteen uit ook.
Piet Schilder had net met een mooie aankondiging het publiek in café De Paus in Lutjebroek ‘Why’ in het vooruitzicht gesteld. Dat is steevast, althans wat de leading vocals betreft, een klus voor Ab Schilder oftewel - en zo introduceerde Piet zijn collega ook - Ab van Madoet.
Wat Ab dan altijd doet, is het instrumentale intro op gang laten komen. Vervolgens komt hij uit zijn percussiehoek, schrijdt langzaam naar voren, en zet centraal in de spotlights in met ‘There’s a kind of sadness in my mind’.
Maar dit keer bleef Ab wel erg lang in zijn hoek staan. Hij rook duidelijk onraad. Want er gebeurde iets wat nog nooit is gebeurd: Kees Plat dirigeerde Piet Schilder, Cees Veerman en Jack Stroek naar de zijkant van het toneel. De voorste helft van het podium, badend in het licht, was prompt helemaal leeg. Het podium was voor Ab, die op zijn beurt moet hebben gedacht: wat zijn die gasten in hemelsnaam van plan?
Het had er alle schijn van dat Kees ineens besefte dat Ab maar eens pauselijk moest worden ontvangen in De Paus. Dat is zeer voorstelbaar, want weinigen weten dat Ab ook achter de schermen verschrikkelijk veel voor de band doet: afspraken maken met zaaleigenaren, kaartverkoop, en merchandising om maar eens wat te noemen. Zomaar ineens een spontane ingeving dus, om Ab een keertje in het zonnetje te zetten.
Maar Kees mag ook graag plagen. Ik herinner me dat hij een tijdje terug in Neck tijdens het laatste gastoptreden van Wil Schilder diezelfde Wil met gekke bekken uit zijn concentratie probeerde te halen.
Ab was in ieder geval duidelijk even van zijn à propos; in dat opzicht was de ‘grap’ van Kees wel geslaagd. Tijdens het inmiddels in gang gezette instrumentale intro deelde Ab de zaal mede dat er na afloop bij Fons kattenkopzeep te koop was. En je hoorde iedereen meteen denken: kattenkopzeep? Kattenkopzeep? Why?
Vervolgens zette Ab toch maar in met ‘There’s a kind of sadness in my mind’. Kees, Piet, Cees en Jack keerden weer terug op het podium. Kees ging meteen naast Ab staan, gekke bekken trekkend.
Niks geen pauselijk eerbetoon dus. De wraak van Ab zal zoet zijn.
P.V.
Natte boel
CONCERT SINT-MICHIELSGESTEL 13-11-2010
Ab, die doorgaans iemand meteen van repliek dient, zijgt stoïcijns neer in een stoel. Hij ziet er afgepeigerd uit. Maar wat wil je ook: het was warm geweest op het podium, héél warm. Bovendien, zegt hij na enige tijd, zat er bijna geen zuurstof in de lucht. En dat maakt zingen knap lastig.
Even later melden Piet Schilder en Kees Plat zich. Ook zij hebben flinke ontberingen moeten doorstaan, dat is wel duidelijk. Piet kan zich niet herinneren dit ooit eerder te hebben meegemaakt. Ja, toch wel: in de met meer dan 4000 mensen gevulde sporthal de Opperdam in Volendam. Toen was het ook zo verschrikkelijk heet geweest. Prompt zie ik de beelden van de dvd ‘Live in Volendam’ voor me: Piet in dat witte, kletsnatte overhemd.
Nico Tol, Jan Veerman en Thoom Veerman volgen: idem dito met een sterretje. Ook Jan Schilder keert terug uit de zaal, waar hij met Hans Bloem en Niels Koning achter de knoppen van het zaalgeluid en licht heeft gestaan. Zelfs Jan, die alleen maar heeft hoeven schuiven, staat te puffen. ,,Ik heb geprobeerd om zo stil mogelijk te blijven staan. Ik knipperde zelfs niet met m’n ogen …..”
Jack Stroek en Cees Veerman maken het achttal in de kleedkamer compleet. ,,Ik had een jasje aan. Mét voering”, zegt Jack. ,,Die heb ik na het derde nummer meteen maar weer uitgetrokken. Ik dacht dat ik dood ging.” In tegenstelling tot zijn collega’s zegt Jack geen last te hebben gehad van de rokers in de zaal. Hij ziet er inderdaad nog het meest fris uit van alle bandleden.
Op weg naar de uitgang, naar de bus, zie ik nog steeds een plas water liggen onder de airco die achterin de zaal aan het plafond is bevestigd. Nee, geen plas bier: water. Dat weet ik zeker, want eerder op de avond ging ik juist op die plek staan om even sfeer te proeven. Ik voelde toen druppels op mijn hoofd vallen. Ik keek omhoog en zag de airco duidelijk overuren maken.
Eenmaal buiten voelt de nachtelijke frisheid aangenaam aan. Maar wéér is het een natte boel. Chauffeur Piet Tromp heeft gedurende de gehele terugreis zijn ruitenwissers nodig. De stemming bij de passagiers is niettemin opperbest. Ook geen geklaag over warmte en zuurstofarme lucht. Nee, het was vooral weer érg gezellig geweest, deze tropical night in Sint-Michielsgestel.
P.V.
Jukebox
CONCERT RODEN 05-11-2010
Tegenwoordig is je muziekbibliotheek altijd binnen handbereik met een iPod of andere mp3-speler, vroeger gooide je een kwartje in de gleuf van een jukebox en drukte op A5 (of een andere toets). Een ingenieus mechanisme zorgde er vervolgens voor dat het plaatje van je keuze werd gedraaid, en iedereen in de zaal of het café kon meegenieten.
Nieuwsgierig snuffelend in deze verlichte doos vol muzikale herinneringen aan het vinyltijdperk kom ik zo gauw geen nummers van The Cats tegen. Jammer. Had toch leuk geweest, die oude Cats-sound in de kleedkamer?
De bezoekers in de zaal van De Pompstee, waar de TTTCB voor het eerst een concert geeft, hebben meer geluk. De Tribute To The Cats Band? Velen zeggen niet eerder van het bestaan van deze band te hebben gehoord. The Cats zelf, ja, dat is wat anders. Wie kent die nou niet?
Hendrik Jan en Alberdina van Riesen uit Norg zijn een avondje uit – een cadeautje van de kinderen. Ze zijn erg benieuwd naar wat er komen gaat. Even verderop staan Coby ten Bosch, Fokje de Wind, Sjoukje Kremer en Baukje Boersma aan een tafeltje. ‘Zit er nog iemand van de vroegere Cats in deze band?’, vragen ze. ‘En zit er ook een nieuwe Piet Veerman in?’
Alma Jaring uit Zevenhuizen heeft een paar jaar geleden de TROS-special over de TTTCB gezien. ‘Als die hier ooit in de buurt komen spelen, wil ik er naar toe’, had ze tegen haar man Zeger gezegd. Ze zitten in het begin helemaal achterin de zaal, maar ik zie dat ze na pauze bij het voorste peloton zijn aangesloten.
Daar staan en blijven moeder en dochter Magdalena en Flora de Wit uit Norg de hele avond. Er wordt meegezongen, hier en daar zelfs gedanst. Iedereen geniet, met volle teugen, van die Cats-classics van vroeger.
De volgende keer in Roden (er komt toch zeker wel een vervolg?) hoop ik in de jukebox in de artiestenkleedkamer toch een plaatje van The Cats aan te treffen. Ik neem dan in ieder geval een oud kwartje mee.
P.V.
