Trots
CONCERT OLDENZAAL - 21 MEI 2011
Een week met verschillende gevoelens van trots:
Songfestival
CONCERT BLADEL - 14 MEI 2011
‘This is the result of the Bladel-jury: Tribute To The Cats Band – 600 points!’
Grote blijdschap en tevredenheid in de scarlet room van cultureel centrum Den Herd in Bladel. De bandleden hebben zojuist het slotapplaus van een uitverkochte en enthousiaste zaal in ontvangst genomen. Zelfs op het balkon, met 80 zitplaatsen, is iedereen opgestaan – dat is deze avond niet eerder gebeurd.
Moe, bezweet en voldaan wordt teruggekeken op een geweldig sfeervol concert dat extra allure had gekregen door de bijzondere lichtshow die de crew van KTS had verzorgd. Complimenten gaan over en weer.
Mijn gedachten gaan terug naar donderdagavond, de vaste repetitieavond van de band. Even voor negen uur spoedt iedereen zich naar huis om naar de halve finale van het Eurovisiesongfestival te kijken. De 3JS in Düsseldorf: dat wil geen enkele Volendammer missen.
Het wordt een deceptie: de Nederlandse inzending – zo blijkt later - eindigt met slechts 13 punten op de allerlaatste plaats. In de bus op weg naar Bladel worden analyses uitgewisseld. Er wordt – en wij zijn niet de enigen – geschamperd over de Moldavische puntmutsen. Er wordt over de kwaliteit van de liedjes gediscussieerd. Conclusie: die is niet van doorslaggevend belang.
Ik lees net op teletekst dat toch nog 1,2 miljoen Nederlanders zaterdagavond naar de songfestivalfinale hebben gekeken. Ik weet zeker dat 600 andere Nederlanders in Bladel een véél leukere avond hebben gehad. Daarvoor hoefde de Tribute To The Cats Band zich niet in Volendams kostuum te hijsen en op klompen te gaan dansen. Gelukkig hoeven wij geen circusartiesten te zijn …….
Op het balkon van Den Herd, met 80 zitplaatsen, blijven de hele avond twee stoelen (de nummers 19 en 20) leeg. Merkwaardig. De zaal was immers uitverkocht? Zouden misschien toch nog twee mensen op het allerlaatste moment voor de tv hebben gekozen?
Als Jan Smit en Daniël Dekker hiervan hadden geweten, waren zij vast niet met de boot naar Düsseldorf gegaan maar met de bus naar Bladel.
Hadden ze commentaar kunnen leveren bij de beelden die werden opgenomen door een ploeg van Kempen TV.
Hadden ze kunnen genieten van 51 palingsound-classics in plaats van 25 Europese eendagsvliegen.
Hadden ze aan het einde van de avond glorieuze winnaars uit Volendam bekend kunnen maken, en niet een morgen al weer vergeten duo uit Azerbeidzjan.
‘Request of the Bladel-jury: Tribute To The Cats Band, come back next year!’
P.V.
Toevallig
CONCERT ACHTERVELD - 7 MEI 2011
Ik ben van de lichting 72-1: 1972, januari. Dat was in de tijd dat de militaire dienstplicht nog bestond. Ik moest opkomen in de Bernhardkazerne in Amersfoort.
Wat ik mij van toen vooral herinner is de week bivak. Barre ellende, zeker voor iemand die niet gewend was te kamperen. Want dat is bivak: je krijgt een slaapzak en coördinaten mee, en je zoekt het verder maar uit.
We werden ergens in het open land gedropt. ’s Avonds moest je je gemeld hebben op een plek die X en/of Y heette. Onervaren als wij waren met kompas en coördinaten liepen we voortdurend rondjes en dus vele, vele kilometers te veel.
Ik weet nog goed hoe blij we waren toen we eindelijk de contouren van een dorp zagen: dáár moet het zijn! We belden aan bij een boer met de vraag of we in de hooiberg mochten slapen. Het was eind april, begin mei – overdag prachtig weer, maar ’s nachts min twintig! Dan ga je als het even kan natuurlijk niet in de open lucht liggen klappertanden.
Mijn gedachten gingen terug naar deze tijd toen we zaterdagavond met de toerbus Achterveld, een dorp vlakbij Amersfoort, binnenreden. De band was hier nog niet eerder geweest, en ik dus ook niet. Dacht ik. Tot ik de kerktoren zag. Het flitste meteen door mijn hoofd: die heb ik eerder gezien! Want dit was geen spitse toren, maar een stompe. Precies zoals ik mij herinnerde van de bivakweek, toen we na urenlang dwalen de contouren van een dorp zagen. Die dorpskerk had een stompe toren. Het moet dus Achterveld zijn geweest waar wij in april/mei 1972 ons bivak opsloegen.
Bijna veertig jaar later ben ik terug op de plek waar men ons toen zo gastvrij onderdak aanbood. Nu heb ik wel de tijd om eens rustig rond te kijken, blij als ik ben om na een busreis even de benen te kunnen strekken. Op het houten bord bij de ingang van de kerk staat ‘r.k. kerk St. Jozef’. Zo heet het verenigingsgebouw in Volendam waar de band vaak optreedt ook. Dit is al het tweede merkwaardige toeval van deze dag.
Bij de kerk staan gedenktekens die herinneren aan gesneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hier moet flink gevochten zijn, en dat wordt bevestigd door een tekst op een van de stenen waaruit valt op te maken dat Canadese militairen net op tijd een aantal Duitsers hebben verjaagd die de toren als uitkijkpost gebruikten en deze vanwege de opmars van de geallieerden wilden vernietigen.
Het is net 4 mei geweest, bloemen in een vaas. Ik volg met mijn ogen de namen van de overledenen. Een aantal achternamen herhalen zich – hier moeten families diep zijn getroffen. Dan lees ik ineens ‘J. Veerman’. Ik ben stomverbaasd. Wat is dit allemaal voor toeval?
In de kleedkamer vertel ik onze drummer Jan Veerman over mijn bizarre ‘ontdekkingen’. Jan is nieuwsgierig geworden en loopt mee naar buiten. Hij gaat bij de gedenktekens kijken, ik ga op een van de grote ronde keien zitten die bij ‘Ons Gebouw’ liggen. Een taxi komt aanrijden en stopt voor de deur. De portieren gaan open en ik hoor een hoop gegiechel, dat wordt overstemd door ‘Save the last dance for me’ van The Cats. Toevallig lag er in de taxi een Cats-cd, laat ik mij vertellen door de taxichauffeur. De passagiers konden zich onderweg van Hoogland naar Achterveld geen betere warming up wensen.
P.V.
CONCERT OLDENZAAL - 21 MEI 2011
Een week met verschillende gevoelens van trots:
- In Amsterdam wordt de dertigste landstitel van Ajax gevierd, na de overwinning op FC Twente. Opvallend hoe de Tukkers met dit verlies omgaan. Ze zijn teleurgesteld, uiteraard, maar de volgende dag is het in Enschede en omstreken alweer feest. De spelers worden gehuldigd omdat ze eerder datzelfde Ajax in de bekerfinale hebben verslagen: Twente is trots op Twente.
- Een langgekoesterde wens van Kees Plat gaat in vervulling: zijn eigen website (www.keesplatmusic.nl) is online. Kees heeft als componist de afgelopen jaren heel wat muzikale eieren gelegd; de hele wereld kan er nu naar luisteren.
- Absoluut geen wereldnieuws is de nieuwe auto waarin Piet Schilder sinds deze week rondrijdt, maar ja: als je fotograferende zwager toegang heeft tot de beveiligde database van de website van de band, blijft er nog maar heel weinig privé.
- Iets waarmee Piet Schilder wel mee naar buiten wil treden: op 11 juni verschijnt in de Volkskrant een artikel over de kookkunsten van Piet. Culinair journalist Mac van Dinther heeft zich in Volendam naar zeggen de stoofaal prima laten smaken.
- We krijgen een email van een 16-jarig meisje uit het oosten van het land; zij is zó trots op haar moeder dat ze haar als uitgesteld moederdagcadeautje in ‘De Rouwhorst’ in Oldenzaal wil verrassen met haar lievelingsnummer ‘A love like yours’. Of de band dat speciaal voor haar moeder wil spelen.
- Moeder is blij verrast en geëmotioneerd als ‘A love like yours’ wordt aangekondigd. Ze is zó trots op haar dochter, die dit achter haar rug om heeft weten te regelen: trots met een traantje.
- Volendammers en Twentenaren hebben wel iets met elkaar gemeen: ze zijn trots op hun komaf. Volendam heeft een eigen ‘volkslied’, Twente ook. Wanneer de band in ‘De Rouwhorst’ het Twents volkslied inzet, gebeurt er ‘iets’ in de zaal. Wanneer daar ‘You’ll never walk alone’ op volgt, scheelt het maar weinig of al het glas barst uit de spiegelwanden. Kampioen of niet: ‘Trots da’k veur Twente bin’.
Songfestival
CONCERT BLADEL - 14 MEI 2011
‘This is the result of the Bladel-jury: Tribute To The Cats Band – 600 points!’
Grote blijdschap en tevredenheid in de scarlet room van cultureel centrum Den Herd in Bladel. De bandleden hebben zojuist het slotapplaus van een uitverkochte en enthousiaste zaal in ontvangst genomen. Zelfs op het balkon, met 80 zitplaatsen, is iedereen opgestaan – dat is deze avond niet eerder gebeurd.
Moe, bezweet en voldaan wordt teruggekeken op een geweldig sfeervol concert dat extra allure had gekregen door de bijzondere lichtshow die de crew van KTS had verzorgd. Complimenten gaan over en weer.
Mijn gedachten gaan terug naar donderdagavond, de vaste repetitieavond van de band. Even voor negen uur spoedt iedereen zich naar huis om naar de halve finale van het Eurovisiesongfestival te kijken. De 3JS in Düsseldorf: dat wil geen enkele Volendammer missen.
Het wordt een deceptie: de Nederlandse inzending – zo blijkt later - eindigt met slechts 13 punten op de allerlaatste plaats. In de bus op weg naar Bladel worden analyses uitgewisseld. Er wordt – en wij zijn niet de enigen – geschamperd over de Moldavische puntmutsen. Er wordt over de kwaliteit van de liedjes gediscussieerd. Conclusie: die is niet van doorslaggevend belang.
Ik lees net op teletekst dat toch nog 1,2 miljoen Nederlanders zaterdagavond naar de songfestivalfinale hebben gekeken. Ik weet zeker dat 600 andere Nederlanders in Bladel een véél leukere avond hebben gehad. Daarvoor hoefde de Tribute To The Cats Band zich niet in Volendams kostuum te hijsen en op klompen te gaan dansen. Gelukkig hoeven wij geen circusartiesten te zijn …….
Op het balkon van Den Herd, met 80 zitplaatsen, blijven de hele avond twee stoelen (de nummers 19 en 20) leeg. Merkwaardig. De zaal was immers uitverkocht? Zouden misschien toch nog twee mensen op het allerlaatste moment voor de tv hebben gekozen?
Als Jan Smit en Daniël Dekker hiervan hadden geweten, waren zij vast niet met de boot naar Düsseldorf gegaan maar met de bus naar Bladel.
Hadden ze commentaar kunnen leveren bij de beelden die werden opgenomen door een ploeg van Kempen TV.
Hadden ze kunnen genieten van 51 palingsound-classics in plaats van 25 Europese eendagsvliegen.
Hadden ze aan het einde van de avond glorieuze winnaars uit Volendam bekend kunnen maken, en niet een morgen al weer vergeten duo uit Azerbeidzjan.
‘Request of the Bladel-jury: Tribute To The Cats Band, come back next year!’
P.V.
Toevallig
CONCERT ACHTERVELD - 7 MEI 2011
Ik ben van de lichting 72-1: 1972, januari. Dat was in de tijd dat de militaire dienstplicht nog bestond. Ik moest opkomen in de Bernhardkazerne in Amersfoort.
Wat ik mij van toen vooral herinner is de week bivak. Barre ellende, zeker voor iemand die niet gewend was te kamperen. Want dat is bivak: je krijgt een slaapzak en coördinaten mee, en je zoekt het verder maar uit.
We werden ergens in het open land gedropt. ’s Avonds moest je je gemeld hebben op een plek die X en/of Y heette. Onervaren als wij waren met kompas en coördinaten liepen we voortdurend rondjes en dus vele, vele kilometers te veel.
Ik weet nog goed hoe blij we waren toen we eindelijk de contouren van een dorp zagen: dáár moet het zijn! We belden aan bij een boer met de vraag of we in de hooiberg mochten slapen. Het was eind april, begin mei – overdag prachtig weer, maar ’s nachts min twintig! Dan ga je als het even kan natuurlijk niet in de open lucht liggen klappertanden.
Mijn gedachten gingen terug naar deze tijd toen we zaterdagavond met de toerbus Achterveld, een dorp vlakbij Amersfoort, binnenreden. De band was hier nog niet eerder geweest, en ik dus ook niet. Dacht ik. Tot ik de kerktoren zag. Het flitste meteen door mijn hoofd: die heb ik eerder gezien! Want dit was geen spitse toren, maar een stompe. Precies zoals ik mij herinnerde van de bivakweek, toen we na urenlang dwalen de contouren van een dorp zagen. Die dorpskerk had een stompe toren. Het moet dus Achterveld zijn geweest waar wij in april/mei 1972 ons bivak opsloegen.
Bijna veertig jaar later ben ik terug op de plek waar men ons toen zo gastvrij onderdak aanbood. Nu heb ik wel de tijd om eens rustig rond te kijken, blij als ik ben om na een busreis even de benen te kunnen strekken. Op het houten bord bij de ingang van de kerk staat ‘r.k. kerk St. Jozef’. Zo heet het verenigingsgebouw in Volendam waar de band vaak optreedt ook. Dit is al het tweede merkwaardige toeval van deze dag.
Bij de kerk staan gedenktekens die herinneren aan gesneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hier moet flink gevochten zijn, en dat wordt bevestigd door een tekst op een van de stenen waaruit valt op te maken dat Canadese militairen net op tijd een aantal Duitsers hebben verjaagd die de toren als uitkijkpost gebruikten en deze vanwege de opmars van de geallieerden wilden vernietigen.
Het is net 4 mei geweest, bloemen in een vaas. Ik volg met mijn ogen de namen van de overledenen. Een aantal achternamen herhalen zich – hier moeten families diep zijn getroffen. Dan lees ik ineens ‘J. Veerman’. Ik ben stomverbaasd. Wat is dit allemaal voor toeval?
In de kleedkamer vertel ik onze drummer Jan Veerman over mijn bizarre ‘ontdekkingen’. Jan is nieuwsgierig geworden en loopt mee naar buiten. Hij gaat bij de gedenktekens kijken, ik ga op een van de grote ronde keien zitten die bij ‘Ons Gebouw’ liggen. Een taxi komt aanrijden en stopt voor de deur. De portieren gaan open en ik hoor een hoop gegiechel, dat wordt overstemd door ‘Save the last dance for me’ van The Cats. Toevallig lag er in de taxi een Cats-cd, laat ik mij vertellen door de taxichauffeur. De passagiers konden zich onderweg van Hoogland naar Achterveld geen betere warming up wensen.
P.V.
