Schoolreisje
CONCERTEN ASSEN EN BAEXEM - 18 en 19 MAART 2010
Vrijdagmiddag 17.15 uur.
Chauffeur Piet Tromp stuurt de toerbus van de Tribute To The Cats Band het parkeerterrein van sporthal Opperdam af. Kees Plat en geluidstechnicus Hans Bloem zijn nog niet aan boord; wij pikken ze vlakbij Hoorn op. We gaan naar ‘De Bonte Wever’ in Assen.
Maar het had niet veel gescheeld of we hadden met z’n allen thuis kunnen blijven: zowel de bandleden als alle bezoekers van de concerten in Assen (vrijdag) en Baexem (zaterdag). Donderdagavond hebben namelijk een paar duistere types geprobeerd om de TTTCB-vrachtwagen te stelen. De cabine van de truck, waarmee alle instrumenten en licht- en geluidsapparatuur worden vervoerd, was al opengebroken, toen ze tijdens hun criminele actie werden gestoord. Getuigen hebben de daders weg zien vluchten; tot op heden ontbreekt van hen ieder spoor.
Het dievengilde is de laatste tijd opvallend actief in Volendam. Een tijdje geleden werd de feestband ‘Kleintje Pils’ beroofd van alle muziekinstrumenten en technische apparatuur. Mede dankzij de hulp van Ton Koning (KTS) konden zij snel weer optreden. Daarna hebben zich nog een paar verdachte omstandigheden voorgedaan, en nu was de Ton Koning zelf aan de beurt. Het is aan het toeval te danken dat de poging tot diefstal van de TTTCB-truck mislukte, anders had de ramp niet te overzien zijn geweest.
Er heerst aan uitgelaten stemming aan boord van de toerbus, omdat velen nog niet weten wat zich de avond ervoor heeft afgespeeld. Dat nieuws dringt pas echt goed tot iedereen door wanneer Ton Koning in ‘De Bonte Wever’ zijn verhaal doet. Hoewel de vrijdag niet de favoriete dag van de band is om een concert te geven – de meesten hebben overdag nog gewoon gewerkt – heeft iedereen er toch weer heel veel zin in om op het podium te staan.
Het is al donker als we na de eerste ruim tweehonderd kilometer van het weekeinde om 19.45 uur in Assen aankomen.
Vrijdagnacht 01.20 uur.
We staan met z’n allen in de nachtelijke kou te wachten op de bus van Piet Tromp. De bus is er (nog) niet, en dat is heel erg vreemd want normaal gesproken kunnen we altijd meteen instappen. Waar is de bus? En waar is Piet?
We praten nog wat na met een paar fans over een prachtige avond in een prachtige locatie. Assen is ver weg, maar voor zó een zaal heb je wel een stukje rijden over!
De bus is er nog steeds niet. Ab Schilder belt maar eens even: ‘Piet, waar zit je? Het is hier min dertig!’ Het blijkt dat aan de achterkant van het gebouw de spullen van de merchandising en de styling worden ingeladen. Maar, bezweert Piet, hij komt er zo aan.
Ab is ondertussen weer terug naar binnen gegaan, want hij vindt het te koud om buiten te blijven wachten. Zodra de koplampen van de bus eindelijk in zicht komen, meldt Ab zich weer bij de rest van de groep. En dat blijft niet onopgemerkt, want als de deur van de bus opengaat krijgt Piet meteen de volle laag van Ab die zijn onnavolgbare gevoel voor humor weer eens tentoonspreidt. ‘Zeg Piet: weet jij nog een andere chauffeur die deze bus kan rijden? Want je snapt natuurlijk wel dat dit jouw laatste keer is geweest!’
De toon is gezet voor de terugreis: gein, lachen. De adrenaline stroomt nog door de aderen. Het lijkt wel een schoolreisje. Ergens in de buurt van de Afsluitdijk wreekt zich de lange dag voor velen van ons: de oogjes gaan dicht en de snaveltjes toe. Alleen achterin de bus is er nog leven: daar wordt – serieus – over muziek gediscussieerd. Voorin baant Piet Tromp zich een weg door dikke flarden mist. Om 03.40 uur en wéér met ruim tweehonderd kilometer achter de kiezen arriveren we in Volendam.
Over kiezen gesproken: Kees Plat heeft al de hele avond last van kiespijn gehad. Het nuttigen van een enkele kruidenbitter had de pijn wel wat verzacht, maar desalniettemin gaf menigeen Kees de raad om de volgende dag toch maar even bij een tandarts langs te gaan.
Zaterdagmiddag 17.30 uur.
We zijn er weer allemaal, bij de Opperdam. Ook Hein Schilder, die ‘Assen’ moest laten lopen omdat-ie met zijn andere band ‘Mon Amour’ naar Capelle aan de IJssel ging. Klaas Leijen – legendarisch Cats-producer – is eveneens weer in ons midden. Het lijkt wel of ook hij besmet is geraakt met het TTTCB-virus.
Met Kees Plat gaat het, naar eigen zeggen, goed. ‘Een stuk minder pijn dan gisteren’, laat hij de nieuwsgierigen weten. ‘Wat heeft de tandarts dan gedaan?’, is de logische volgende vraag. ,Niets’, antwoordt Kees. ,Daar ben ik niet naartoe geweest.’
Om een lang verhaal kort te houden: Kees was bang dat zijn kies moest worden getrokken, en dat hij in dat geval niet had kunnen spelen en zingen. Nabloedingen, enzo. Dat het trekken van een kies niet de enige optie van een tandarts is, daar bleek Kees niet erg van op de hoogte te zijn. Waarna het hoge woord er uit kwam: ,Ik heb voor niets en niemand angst, maar …. ‘
Bij de rotonde van Katwoude slaat Piet Tromp niet linksaf (de gebruikelijke route naar de Zeeburgertunnel), maar rechtsaf. ‘Afgesloten wegens wegwerkzaamheden’ blijkt de verklaring te zijn voor de omweg die ons langs Purmerend en Zaandam brengt.
Niet veel later – tussen Amsterdam en Utrecht – lopen we wéér tegen vertraging op. En niet zo’n beetje ook: er staat een flinke file, te wijten aan ongelukken en werkzaamheden aan de weg. We gaan dus – geheel in overeenstemming met onze herinneringen aan schoolreisjes – zingen.
Met Jack Stroek op gitaar en Ab Schilder in de rol van coach worden met het zangblok (dat verder bestaat uit Piet Schilder, Cees Veerman en Kees Plat) fragmenten doorgenomen van het repertoire dat Jack van Ab aan het overnemen is. Ademloos genieten we van stukjes uit onder meer ‘Scarlet ribbons’, ‘Room full of tears’, ‘Vaya con dios’. De mannen zetten de puntjes op i, terwijl uit vele stilstaande of langzaamrijdende auto’s tal van nieuwsgierige blikken in de bus worden geworpen
Wat een geweldige pr is dit voor band, zeg: in de file staan! Heel anders dan met een topsnelheid van 100 of 120 kilometer per uur hebben medeweggebruikers nu wel de mogelijkheid om te kijken wat er schuil gaat achter die grote achterruit waarop met grote letters ‘Tribute To The Cats Band’ staat. En dan zien ze ook nog eens vijf mannen met begeleiding van één enkele gitaar zingen. Het is jammer dat de ramen in de bus van Piet Tromp niet open kunnen, anders hadden we hier kunnen schrijven over een historisch TTTCB-concert op de A2 …...
Het is wederom donker als we na de derde etappe van zo’n tweehonderd kilometer om 20.20 uur in Baexem aankomen. De schade valt mee: ‘slechts’ twintig minuten later dan gepland. De soundcheck schiet er daardoor grotendeels bij in.
Zaterdagnacht 01.40 uur.
Een bomvolle Baexheimerhof heeft genoten van een avondje Catsmuziek. Ze deden niet zó heel uitbundig, die Limburgers, maar je kon niettemin zien dat ze een geweldige avond hadden beleefd.
Chauffeur Piet Tromp heeft de boodschap van een nacht eerder goed begrepen: de bus staat als vanouds klaar als we naar buiten komen.
Ab Schilder is – ook als vanouds – de eerste die de bus in gaat. En hij komt er vrijwel meteen ook weer uit, de vraag aan Piet Tromp stellend: ,’Zeg, Piet, heb je ook je ook skipakken bij je? Het is allejezus koud in die bus!’
Het is begin van een gimmick die nog wel even zou gaan duren. Want daar weet Ab met zijn onnavolgbare gevoel voor humor wel raad mee: een situatie als deze tot het einde toe volledig uitspelen.
Steeds meer passagiers betreden de bus, waarin de kachel de temperatuur inderdaad nauwelijks boven het vriespunt krijgt. We houden onze jassen dus nog maar even aan. Alle cynische toorn richt zich op Piet Tromp: ,Piet, zet die kachel nou eens aan!’ Niet veel later gevolgd door Ab, die er een schepje bovenop doet: ,Piet, d’r liggen hier al drie dooien!’
Piet – maar waarschijnlijker is eerlijk gezegd toch de kachel – wil niet erg meewerken. Het blijft koud in de bus. ,Piet, d’r zijn nu al vijf dooien!’ doet Ab verslag van het rampgebied. We liggen allemaal onder tafel van het lachen.
Over rampgebied gesproken: iemand heeft de zaterdageditie van De Telegraaf meegenomen. Een grote foto met de Libische leider Kaddafi wordt besproken. Naast Kaddafi, prominent in beeld, staat een militair die zijn machinegeweer op eenzelfde vasthoudt zoals Cees Veerman zijn basgitaar in de greep heeft. We zien op deze foto ook een fotograaf afgebeeld staan, iets dat bij ons associaties oproept met Ab Mop. Enfin, met wat fantasie constateren we het heuglijke feit dat de Tribute To The Cats Band de pagina’s van De Telegraaf heeft gehaald.
Twee dagen op pad, tien uur in de bus en achthonderd kilometer onder de wielen beginnen hun tol te eisen: we drinken een glaasje wijn, zakken onderuit, en de luiken gaan op veel stoelen dicht. Chauffeur Piet Tromp levert zijn zoveelste topprestatie door ons weer heelhuids bij de Opperdam af te zetten. Het is inmiddels tegen vieren. We moeten het ijs van de ruiten van onze eigen auto’s krabben, zo koud is het. Ieder gaat zijns weegs.
Over twee weken gaan we onze avonturen nog eens dunnetjes over doen. Dan staan Dalfsen en Sint Oedenrode op het programma. Wéér een schoolreisje.
P.V.
CONCERTEN ASSEN EN BAEXEM - 18 en 19 MAART 2010
Vrijdagmiddag 17.15 uur.
Chauffeur Piet Tromp stuurt de toerbus van de Tribute To The Cats Band het parkeerterrein van sporthal Opperdam af. Kees Plat en geluidstechnicus Hans Bloem zijn nog niet aan boord; wij pikken ze vlakbij Hoorn op. We gaan naar ‘De Bonte Wever’ in Assen.
Maar het had niet veel gescheeld of we hadden met z’n allen thuis kunnen blijven: zowel de bandleden als alle bezoekers van de concerten in Assen (vrijdag) en Baexem (zaterdag). Donderdagavond hebben namelijk een paar duistere types geprobeerd om de TTTCB-vrachtwagen te stelen. De cabine van de truck, waarmee alle instrumenten en licht- en geluidsapparatuur worden vervoerd, was al opengebroken, toen ze tijdens hun criminele actie werden gestoord. Getuigen hebben de daders weg zien vluchten; tot op heden ontbreekt van hen ieder spoor.
Het dievengilde is de laatste tijd opvallend actief in Volendam. Een tijdje geleden werd de feestband ‘Kleintje Pils’ beroofd van alle muziekinstrumenten en technische apparatuur. Mede dankzij de hulp van Ton Koning (KTS) konden zij snel weer optreden. Daarna hebben zich nog een paar verdachte omstandigheden voorgedaan, en nu was de Ton Koning zelf aan de beurt. Het is aan het toeval te danken dat de poging tot diefstal van de TTTCB-truck mislukte, anders had de ramp niet te overzien zijn geweest.
Er heerst aan uitgelaten stemming aan boord van de toerbus, omdat velen nog niet weten wat zich de avond ervoor heeft afgespeeld. Dat nieuws dringt pas echt goed tot iedereen door wanneer Ton Koning in ‘De Bonte Wever’ zijn verhaal doet. Hoewel de vrijdag niet de favoriete dag van de band is om een concert te geven – de meesten hebben overdag nog gewoon gewerkt – heeft iedereen er toch weer heel veel zin in om op het podium te staan.
Het is al donker als we na de eerste ruim tweehonderd kilometer van het weekeinde om 19.45 uur in Assen aankomen.
Vrijdagnacht 01.20 uur.
We staan met z’n allen in de nachtelijke kou te wachten op de bus van Piet Tromp. De bus is er (nog) niet, en dat is heel erg vreemd want normaal gesproken kunnen we altijd meteen instappen. Waar is de bus? En waar is Piet?
We praten nog wat na met een paar fans over een prachtige avond in een prachtige locatie. Assen is ver weg, maar voor zó een zaal heb je wel een stukje rijden over!
De bus is er nog steeds niet. Ab Schilder belt maar eens even: ‘Piet, waar zit je? Het is hier min dertig!’ Het blijkt dat aan de achterkant van het gebouw de spullen van de merchandising en de styling worden ingeladen. Maar, bezweert Piet, hij komt er zo aan.
Ab is ondertussen weer terug naar binnen gegaan, want hij vindt het te koud om buiten te blijven wachten. Zodra de koplampen van de bus eindelijk in zicht komen, meldt Ab zich weer bij de rest van de groep. En dat blijft niet onopgemerkt, want als de deur van de bus opengaat krijgt Piet meteen de volle laag van Ab die zijn onnavolgbare gevoel voor humor weer eens tentoonspreidt. ‘Zeg Piet: weet jij nog een andere chauffeur die deze bus kan rijden? Want je snapt natuurlijk wel dat dit jouw laatste keer is geweest!’
De toon is gezet voor de terugreis: gein, lachen. De adrenaline stroomt nog door de aderen. Het lijkt wel een schoolreisje. Ergens in de buurt van de Afsluitdijk wreekt zich de lange dag voor velen van ons: de oogjes gaan dicht en de snaveltjes toe. Alleen achterin de bus is er nog leven: daar wordt – serieus – over muziek gediscussieerd. Voorin baant Piet Tromp zich een weg door dikke flarden mist. Om 03.40 uur en wéér met ruim tweehonderd kilometer achter de kiezen arriveren we in Volendam.
Over kiezen gesproken: Kees Plat heeft al de hele avond last van kiespijn gehad. Het nuttigen van een enkele kruidenbitter had de pijn wel wat verzacht, maar desalniettemin gaf menigeen Kees de raad om de volgende dag toch maar even bij een tandarts langs te gaan.
Zaterdagmiddag 17.30 uur.
We zijn er weer allemaal, bij de Opperdam. Ook Hein Schilder, die ‘Assen’ moest laten lopen omdat-ie met zijn andere band ‘Mon Amour’ naar Capelle aan de IJssel ging. Klaas Leijen – legendarisch Cats-producer – is eveneens weer in ons midden. Het lijkt wel of ook hij besmet is geraakt met het TTTCB-virus.
Met Kees Plat gaat het, naar eigen zeggen, goed. ‘Een stuk minder pijn dan gisteren’, laat hij de nieuwsgierigen weten. ‘Wat heeft de tandarts dan gedaan?’, is de logische volgende vraag. ,Niets’, antwoordt Kees. ,Daar ben ik niet naartoe geweest.’
Om een lang verhaal kort te houden: Kees was bang dat zijn kies moest worden getrokken, en dat hij in dat geval niet had kunnen spelen en zingen. Nabloedingen, enzo. Dat het trekken van een kies niet de enige optie van een tandarts is, daar bleek Kees niet erg van op de hoogte te zijn. Waarna het hoge woord er uit kwam: ,Ik heb voor niets en niemand angst, maar …. ‘
Bij de rotonde van Katwoude slaat Piet Tromp niet linksaf (de gebruikelijke route naar de Zeeburgertunnel), maar rechtsaf. ‘Afgesloten wegens wegwerkzaamheden’ blijkt de verklaring te zijn voor de omweg die ons langs Purmerend en Zaandam brengt.
Niet veel later – tussen Amsterdam en Utrecht – lopen we wéér tegen vertraging op. En niet zo’n beetje ook: er staat een flinke file, te wijten aan ongelukken en werkzaamheden aan de weg. We gaan dus – geheel in overeenstemming met onze herinneringen aan schoolreisjes – zingen.
Met Jack Stroek op gitaar en Ab Schilder in de rol van coach worden met het zangblok (dat verder bestaat uit Piet Schilder, Cees Veerman en Kees Plat) fragmenten doorgenomen van het repertoire dat Jack van Ab aan het overnemen is. Ademloos genieten we van stukjes uit onder meer ‘Scarlet ribbons’, ‘Room full of tears’, ‘Vaya con dios’. De mannen zetten de puntjes op i, terwijl uit vele stilstaande of langzaamrijdende auto’s tal van nieuwsgierige blikken in de bus worden geworpen
Wat een geweldige pr is dit voor band, zeg: in de file staan! Heel anders dan met een topsnelheid van 100 of 120 kilometer per uur hebben medeweggebruikers nu wel de mogelijkheid om te kijken wat er schuil gaat achter die grote achterruit waarop met grote letters ‘Tribute To The Cats Band’ staat. En dan zien ze ook nog eens vijf mannen met begeleiding van één enkele gitaar zingen. Het is jammer dat de ramen in de bus van Piet Tromp niet open kunnen, anders hadden we hier kunnen schrijven over een historisch TTTCB-concert op de A2 …...
Het is wederom donker als we na de derde etappe van zo’n tweehonderd kilometer om 20.20 uur in Baexem aankomen. De schade valt mee: ‘slechts’ twintig minuten later dan gepland. De soundcheck schiet er daardoor grotendeels bij in.
Zaterdagnacht 01.40 uur.
Een bomvolle Baexheimerhof heeft genoten van een avondje Catsmuziek. Ze deden niet zó heel uitbundig, die Limburgers, maar je kon niettemin zien dat ze een geweldige avond hadden beleefd.
Chauffeur Piet Tromp heeft de boodschap van een nacht eerder goed begrepen: de bus staat als vanouds klaar als we naar buiten komen.
Ab Schilder is – ook als vanouds – de eerste die de bus in gaat. En hij komt er vrijwel meteen ook weer uit, de vraag aan Piet Tromp stellend: ,’Zeg, Piet, heb je ook je ook skipakken bij je? Het is allejezus koud in die bus!’
Het is begin van een gimmick die nog wel even zou gaan duren. Want daar weet Ab met zijn onnavolgbare gevoel voor humor wel raad mee: een situatie als deze tot het einde toe volledig uitspelen.
Steeds meer passagiers betreden de bus, waarin de kachel de temperatuur inderdaad nauwelijks boven het vriespunt krijgt. We houden onze jassen dus nog maar even aan. Alle cynische toorn richt zich op Piet Tromp: ,Piet, zet die kachel nou eens aan!’ Niet veel later gevolgd door Ab, die er een schepje bovenop doet: ,Piet, d’r liggen hier al drie dooien!’
Piet – maar waarschijnlijker is eerlijk gezegd toch de kachel – wil niet erg meewerken. Het blijft koud in de bus. ,Piet, d’r zijn nu al vijf dooien!’ doet Ab verslag van het rampgebied. We liggen allemaal onder tafel van het lachen.
Over rampgebied gesproken: iemand heeft de zaterdageditie van De Telegraaf meegenomen. Een grote foto met de Libische leider Kaddafi wordt besproken. Naast Kaddafi, prominent in beeld, staat een militair die zijn machinegeweer op eenzelfde vasthoudt zoals Cees Veerman zijn basgitaar in de greep heeft. We zien op deze foto ook een fotograaf afgebeeld staan, iets dat bij ons associaties oproept met Ab Mop. Enfin, met wat fantasie constateren we het heuglijke feit dat de Tribute To The Cats Band de pagina’s van De Telegraaf heeft gehaald.
Twee dagen op pad, tien uur in de bus en achthonderd kilometer onder de wielen beginnen hun tol te eisen: we drinken een glaasje wijn, zakken onderuit, en de luiken gaan op veel stoelen dicht. Chauffeur Piet Tromp levert zijn zoveelste topprestatie door ons weer heelhuids bij de Opperdam af te zetten. Het is inmiddels tegen vieren. We moeten het ijs van de ruiten van onze eigen auto’s krabben, zo koud is het. Ieder gaat zijns weegs.
Over twee weken gaan we onze avonturen nog eens dunnetjes over doen. Dan staan Dalfsen en Sint Oedenrode op het programma. Wéér een schoolreisje.
P.V.
