'Hoe was het vandaag?'
CONCERTEN VOLENDAM EN ETTEN-LEUR - 25 en 26 JUNI 2011
Een weekeinde vol tegenstellingen: regen en zonneschijn, vreugde en verdriet. Maar ook een weekeinde met een bruiloftsfeest zonder bruidspaar en een geweldig schoolreisje naar de Nederlands-Belgische grensstreek. Kortom, het was me het weekeindje wel met de Tribute To The Cats Band.
Het is zaterdag – zoals de hele week al – nat in Volendam. Maar dat konden de bezoekers van het dinerconcert in Hotel Spaander ook niet weten toen ze voor deze avond boekten. Dit concert was namelijk al begin vorig jaar uitverkocht.
Velen hebben er in verband met de jaarlijkse Volendammerdag een weekeindje Volendam van gemaakt: zaterdag naar de TTTCB en zondag naar het folkloristisch evenement. Ondanks de nattigheid op zaterdag moet het toch een geslaagd uitje zijn geweest, want het weer op zondag was natuurlijk prachtig en het concert in Spaander werd een feest dat zijn weerga nauwelijks kent.
Al bij het openingsnummer ‘Lonely walk’ merk je dat er iets bijzonders zit aan te komen. Het is dan nog maar een gevoel, vooral beïnvloed door de manier waarop er wordt geapplaudisseerd. Niet plichtmatig, maar uit het hart – een open doekje tijdens het intro – je kunt bij wijze van spreken een speld horen vallen.
De smakelijke spijzen die door de zoals altijd in Volendammer klederdracht gehulde serveersters worden opgediend en de bijbehorende gelagjes zorgen voor een stevige voedingsbodem waar de band muzikaal genot aan toevoegt. In de tweede set bereikt dat al een climax: de stoelen zijn leeg. Iedereen zingt, danst en deint mee op de vertrouwde Catsklanken – het lijkt wel een bruiloftsfeest.
In de kleedkamer is men het er unaniem over eens: dit is nog niet eerder vertoond. En dan moeten het culinaire en muzikale toetje nog komen …..
‘Marian’ (met een verrassend én fantastisch drumintro van Jan Veerman) is het openingsnummer van de derde set. Dit keer krijgt het nummer een bijzonder emotionele lading vanwege de aanwezigheid van een groep bezoekers uit (de omgeving van) Stramproy. Zij hebben ‘Marian’ aangevraagd voor hun goede vriendin Mary-Anne Goossens, die sinds donderdag 16 juni wordt vermist. Dit nieuws heeft inmiddels uitgebreid alle media gehaald: Mary-Anne is op vakantie naar Zuid-Spanje gegaan maar na de eerste dag is niets meer haar vernomen.
De vermissing heeft het gezelschap uit Stramproy duidelijk aangegrepen. Tijdens ‘Marian’ wordt de machteloosheid en verslagenheid zichtbaar. Maar de hoop op een goede afloop blijft bestaan, al duurt het even voordat de sfeer van de avond weer de overhand krijgt en de sores voor even naar de achtergrond verdwijnt.
Dit 'zuidelijke' verhaal in Volendam krijgt een dag later een vervolg met een Volendams verhaal in het zuiden. Vlak na de Tweede Wereldoorlog ging Jaap Schilder ‘Thuisie’ vis verkopen in Etten-Leur. In tegenstelling tot veel van zijn dorpsgenoten die nog steeds met de viskar ergens in Nederland hun brood verdienen en ’s avond gewoon weer terug naar Volendam rijden, is Jaap ‘Thuisie’ op een gegeven moment in Etten-Leur blijven hangen. Hij ontmoette er een leuk meisje met wie hij ging trouwen en drie kinderen kreeg.
Zoon Wil Schilder (om misverstanden te voorkomen: niet Wil Schilder ‘Vik’ die in de TTTCB heeft gespeeld) is dus geboren en getogen in het Brabantse land, maar in zijn aderen stroomt nog steeds Volendams bloed. Wanneer hij het plaatselijke café binnenstapt, krijgt hij steevast meteen een microfoon in zijn hand gedrukt en zingt hij Canyon’s befaamde ‘Mooi Volendam’.
Wil ‘Thuisie’ is natuurlijk in ‘De 2 Gebroeders’ present om de TTTCB aan het werk te zien. Het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan ….. Overigens ook in de letterlijk betekenis want Wil’s zonen Erik en Mark spelen in de plaatselijke Buckler Revival Band – Erik op de (contra)bas en Mark op gitaar.
‘De 2 Gebroeders’ is een bijzondere uitspanning, met een feestzaal, een brasserie en een pannenkoekenhuis met speeltuin. Op het gazon bij het pannenkoekenhuis met prachtige loungefauteuils is het deze zondagmiddag heerlijk vertoeven. Terwijl veel gezinnen hier verpozen, stijgt in de feestzaal de temperatuur naar een kookpunt. Dat komt door het op een boerenschuur gelijkend gebouw, zonder ramen en met een dik rieten dak. Of dit ooit een schapenstal is geweest weten we niet, maar dat er veel makke schapen in dit hok passen – daarover bestaat geen twijfel. Het is druk. Heel druk.
De opzwepende Catsmuziek die door de TTTCB ten gehore wordt gebracht doet de temperatuur nog verder oplopen dan het kwik in de thermometer. De flyers op de tafels worden gebruikt als verfrissende waaiers, de drankjes zijn niet aan te slepen. Voor verkoeling hoef je niet de buitenlucht op te zoeken, want de zomerzon staat ook in Etten-Leur hoog aan de hemel.
Op de bühne musiceren de bandleden zich letterlijk en figuurlijk in het zweet. Regent het eindelijk eens een dag niet, worden ze toch nog kletsnat ….. Nee, klagen hoor je ze niet. Ook drummer Jan Veerman niet die het hoogste en dus warmste plekje van allemaal toegewezen heeft gekregen. Het is bewonderenswaardig.
Nu moet gezegd dat het de mannen deze middag ook aan niets ontbreekt. Voor de inwendige mens is door ‘De 2 Gebroeders’ uitmuntend gezorgd: voorafgaand aan het concert zit het hele TTTCB-gezelschap aan één lange tafel te eten, en na afloop is er soep en zijn er tosti’s. Het is net alsof we vandaag op schoolreisje zijn: met de bus heen, daarna eten, drinken en spelen en tenslotte weer met de bus terug.
En zingen natuurlijk, dat hoort ook bij een uitstapje met de klas. Nee, ze zingen niet in de bus ‘Een potje vet’ of een andere schoolreisklassieker. Na afloop, na drieënhalf uur muziek maken, gebeurt er iets bijzonders in het halletje vlakbij de kleedgelegenheid. Thoom Veerman ziet een piano staan. Hij slaat het deksel open en begint Dean Martin’s ‘Send me the pillow where you dream on’ te spelen. Kees Plat – ook al zo iemand bij wie de batterijen kennelijk nooit leeg raken – valt vocaal in, gevolgd door Jack Stroek, Nico Tol en Piet Schilder.
‘Hoe was het vandaag?’, hoor ik het thuisfront vragen als de mannen na een lange dag weer terug zijn. ‘Leuk’. En dan volgt er een soortgelijk verhaal als hier beschreven is. Of de oogjes gaan dicht en de snaveltjes toe. Want de pijp moet toch eens leeg zijn …..?
P.V.
CONCERTEN VOLENDAM EN ETTEN-LEUR - 25 en 26 JUNI 2011
Een weekeinde vol tegenstellingen: regen en zonneschijn, vreugde en verdriet. Maar ook een weekeinde met een bruiloftsfeest zonder bruidspaar en een geweldig schoolreisje naar de Nederlands-Belgische grensstreek. Kortom, het was me het weekeindje wel met de Tribute To The Cats Band.
Het is zaterdag – zoals de hele week al – nat in Volendam. Maar dat konden de bezoekers van het dinerconcert in Hotel Spaander ook niet weten toen ze voor deze avond boekten. Dit concert was namelijk al begin vorig jaar uitverkocht.
Velen hebben er in verband met de jaarlijkse Volendammerdag een weekeindje Volendam van gemaakt: zaterdag naar de TTTCB en zondag naar het folkloristisch evenement. Ondanks de nattigheid op zaterdag moet het toch een geslaagd uitje zijn geweest, want het weer op zondag was natuurlijk prachtig en het concert in Spaander werd een feest dat zijn weerga nauwelijks kent.
Al bij het openingsnummer ‘Lonely walk’ merk je dat er iets bijzonders zit aan te komen. Het is dan nog maar een gevoel, vooral beïnvloed door de manier waarop er wordt geapplaudisseerd. Niet plichtmatig, maar uit het hart – een open doekje tijdens het intro – je kunt bij wijze van spreken een speld horen vallen.
De smakelijke spijzen die door de zoals altijd in Volendammer klederdracht gehulde serveersters worden opgediend en de bijbehorende gelagjes zorgen voor een stevige voedingsbodem waar de band muzikaal genot aan toevoegt. In de tweede set bereikt dat al een climax: de stoelen zijn leeg. Iedereen zingt, danst en deint mee op de vertrouwde Catsklanken – het lijkt wel een bruiloftsfeest.
In de kleedkamer is men het er unaniem over eens: dit is nog niet eerder vertoond. En dan moeten het culinaire en muzikale toetje nog komen …..
‘Marian’ (met een verrassend én fantastisch drumintro van Jan Veerman) is het openingsnummer van de derde set. Dit keer krijgt het nummer een bijzonder emotionele lading vanwege de aanwezigheid van een groep bezoekers uit (de omgeving van) Stramproy. Zij hebben ‘Marian’ aangevraagd voor hun goede vriendin Mary-Anne Goossens, die sinds donderdag 16 juni wordt vermist. Dit nieuws heeft inmiddels uitgebreid alle media gehaald: Mary-Anne is op vakantie naar Zuid-Spanje gegaan maar na de eerste dag is niets meer haar vernomen.
De vermissing heeft het gezelschap uit Stramproy duidelijk aangegrepen. Tijdens ‘Marian’ wordt de machteloosheid en verslagenheid zichtbaar. Maar de hoop op een goede afloop blijft bestaan, al duurt het even voordat de sfeer van de avond weer de overhand krijgt en de sores voor even naar de achtergrond verdwijnt.
Dit 'zuidelijke' verhaal in Volendam krijgt een dag later een vervolg met een Volendams verhaal in het zuiden. Vlak na de Tweede Wereldoorlog ging Jaap Schilder ‘Thuisie’ vis verkopen in Etten-Leur. In tegenstelling tot veel van zijn dorpsgenoten die nog steeds met de viskar ergens in Nederland hun brood verdienen en ’s avond gewoon weer terug naar Volendam rijden, is Jaap ‘Thuisie’ op een gegeven moment in Etten-Leur blijven hangen. Hij ontmoette er een leuk meisje met wie hij ging trouwen en drie kinderen kreeg.
Zoon Wil Schilder (om misverstanden te voorkomen: niet Wil Schilder ‘Vik’ die in de TTTCB heeft gespeeld) is dus geboren en getogen in het Brabantse land, maar in zijn aderen stroomt nog steeds Volendams bloed. Wanneer hij het plaatselijke café binnenstapt, krijgt hij steevast meteen een microfoon in zijn hand gedrukt en zingt hij Canyon’s befaamde ‘Mooi Volendam’.
Wil ‘Thuisie’ is natuurlijk in ‘De 2 Gebroeders’ present om de TTTCB aan het werk te zien. Het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan ….. Overigens ook in de letterlijk betekenis want Wil’s zonen Erik en Mark spelen in de plaatselijke Buckler Revival Band – Erik op de (contra)bas en Mark op gitaar.
‘De 2 Gebroeders’ is een bijzondere uitspanning, met een feestzaal, een brasserie en een pannenkoekenhuis met speeltuin. Op het gazon bij het pannenkoekenhuis met prachtige loungefauteuils is het deze zondagmiddag heerlijk vertoeven. Terwijl veel gezinnen hier verpozen, stijgt in de feestzaal de temperatuur naar een kookpunt. Dat komt door het op een boerenschuur gelijkend gebouw, zonder ramen en met een dik rieten dak. Of dit ooit een schapenstal is geweest weten we niet, maar dat er veel makke schapen in dit hok passen – daarover bestaat geen twijfel. Het is druk. Heel druk.
De opzwepende Catsmuziek die door de TTTCB ten gehore wordt gebracht doet de temperatuur nog verder oplopen dan het kwik in de thermometer. De flyers op de tafels worden gebruikt als verfrissende waaiers, de drankjes zijn niet aan te slepen. Voor verkoeling hoef je niet de buitenlucht op te zoeken, want de zomerzon staat ook in Etten-Leur hoog aan de hemel.
Op de bühne musiceren de bandleden zich letterlijk en figuurlijk in het zweet. Regent het eindelijk eens een dag niet, worden ze toch nog kletsnat ….. Nee, klagen hoor je ze niet. Ook drummer Jan Veerman niet die het hoogste en dus warmste plekje van allemaal toegewezen heeft gekregen. Het is bewonderenswaardig.
Nu moet gezegd dat het de mannen deze middag ook aan niets ontbreekt. Voor de inwendige mens is door ‘De 2 Gebroeders’ uitmuntend gezorgd: voorafgaand aan het concert zit het hele TTTCB-gezelschap aan één lange tafel te eten, en na afloop is er soep en zijn er tosti’s. Het is net alsof we vandaag op schoolreisje zijn: met de bus heen, daarna eten, drinken en spelen en tenslotte weer met de bus terug.
En zingen natuurlijk, dat hoort ook bij een uitstapje met de klas. Nee, ze zingen niet in de bus ‘Een potje vet’ of een andere schoolreisklassieker. Na afloop, na drieënhalf uur muziek maken, gebeurt er iets bijzonders in het halletje vlakbij de kleedgelegenheid. Thoom Veerman ziet een piano staan. Hij slaat het deksel open en begint Dean Martin’s ‘Send me the pillow where you dream on’ te spelen. Kees Plat – ook al zo iemand bij wie de batterijen kennelijk nooit leeg raken – valt vocaal in, gevolgd door Jack Stroek, Nico Tol en Piet Schilder.
‘Hoe was het vandaag?’, hoor ik het thuisfront vragen als de mannen na een lange dag weer terug zijn. ‘Leuk’. En dan volgt er een soortgelijk verhaal als hier beschreven is. Of de oogjes gaan dicht en de snaveltjes toe. Want de pijp moet toch eens leeg zijn …..?
P.V.
