De dood en de gladiolen
VIERDAAGSECONCERT NIJMEGEN - 22 JULI 2011
Als er vrijdag 22 juli op het Noorse vakantie-eiland Utoya niet tientallen doden te betreuren zouden zijn geweest, had mijn stukje over de TTTCB in Nijmegen het kopje ‘Volksfeest’ gekregen.
Als zaterdag 23 juli de Britse zangeres Amy Winehouse niet dood in haar flat zou zijn aangetroffen en als op dezelfde dag niet ook Johnny Hoes zou zijn overleden, zou mijn terugblik op het optreden van de band op de slotavond van de Vierdaagse wellicht ‘Muziekfeest op het plein’ hebben geheten.
Ja, het was een volksfeest in Nijmegen. En ja, het was een muzikale happening op het Joris Ivensplein. En toch zal de slotdag van de 95ste editie van ’s werelds grootste wandelevenement niet de geschiedenis ingaan als de dag van ‘de dood óf de gladiolen’, maar als de dag van ‘de dood én de gladiolen’.
De dag begon overigens nog zonder een wolkje aan de lucht. Nou, dat is niet helemaal waar want er waren wel degelijk wolken, maar het bleef droog. En dat is al heel wat in deze barre tijden die helemaal niet bij medio juli horen. Pas tegen middernacht vielen er een paar miezerige spetjes, door velen hoogstwaarschijnlijk niet eens opgemerkt omdat het plein werd beschermd door een enorme parasol.
Het TTTCB-gezelschap arriveerde al rond het middaguur in de Nijmeegse binnenstad. Er waren voor ons plaatsen gereserveerd op de publiekstribune aan het Keizer Karelplein. Het zonnetje (waar kwam die ineens vandaan?) prikte stevig, en we hadden prachtig zicht op de bonte wandelstoet die – voorzien van de traditionele gladiolen – de laatste meters van het parcours aflegde.
In zeker opzicht was dit net de Elfstedentocht, maar dan op het droge. Dikke rijen enthousiaste toeschouwers langs de kant, applaus voor alle doorzetters, muziek om de sfeer nóg meer te verhogen. Een onafzienbare rij wandelaars die na de finish het welverdiende vierdaagsekruisje in ontvangst mochten nemen.
Met een klein groepje verlaten we de sportieve arena, om elders in de binnenstad sfeer te proeven. We wandelen (niet écht een liefhebberij, zo blijkt, van onze fotograaf Ab Mop) langs tal van gezellige terrasjes en langs vele van de in totaal liefst 28 podia waarop deze week muziek wordt gemaakt. Een bandje zet Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ in, juist als wij voorbijlopen. Piet Schilder zet zijn oren meteen op steeltjes. We lopen al snel weer verder, want wat Piet hoort, horen wij ook: dit is niet helemaal zoals het hoort.
We komen bij de Waalkade aan, er staat een stevig briesje. Wat opvalt is dat het peil van de Waal enkele meters lager is dan de hoogte van de kade. Dat is koren op de molen van Jan Schilder, die over aardig wat encyclopedische kennis beschikt. Het water in de rivier wil nog wel eens hoger staan, weet Jan. Véél hoger. Zó hoog, dat het water over de kade klotst. Om te voorkomen dat de stad dan onderloopt, is er een paar meter verder op de wal nog een kademuur gemaakt. Die was ons nog niet opgevallen. Nu wel.
De leerzame wandeling is niet geheel aan Ab Mop besteed. Hij vraagt Jan naar de kortste route naar het Joris Ivensplein. We komen – om de goede sfeer te bewaren – tegemoet aan de wens van Ab en lopen richting de locatie waar we vanavond gaan optreden. Op de hoek van het plein strijken we neer op een klein terrasje. Lekker even zitten, met een goed glas erbij.
Hoeveel kilometer hebben we eigenlijk gelopen? Het mag geen naam hebben. Mensen die dit vier dagen achter elkaar in veelvoud doen, verdienen bewondering. En gladiolen. Wij niet. Wij kunnen andere dingen goed. Zoals muziek maken.
Het is ’s avonds gezellig druk op het plein. Veel vaste fans op de eerste rijen, maar ook veel nieuwe gezichten. Hier en daar herkennen we deelnemers aan de vierdaagse wandeltocht omdat ze gladiolen bij zich hebben. Dit is een prestatie op zich: om nu nog een paar uur op je benen te staan.
Speciaal voor deze groep speelt en zingt de band ‘You’ll never walk alone’. Als teken van verbondenheid.
Onder afschuwelijke omstandigheden voelt iedereen in Noorwegen zich op hetzelfde moment verbonden met de nabestaanden van de slachtoffers. De tegenstelling is niettemin groot. Wat mij betreft mogen er gladiolen worden verwerkt in de rouwboeketten, als symbool van medeleven en verbondenheid.
P.V.
Helden
CONCERT TIMSTAR IN VOLENDAM - 10 JULI 2011
Zijn al die mensen voor mij gekomen?
Tim zit vlak voor het podium in verenigingsgebouw St. Jozef in zijn buggy en kijkt om zich heen. Hij is te jong om te kunnen beseffen wat er deze zondagmiddag allemaal precies aan de hand is, maar de blik in zijn ogen zegt genoeg. Kleine Tim heeft wel degelijk in de gaten dat hij het middelpunt van ‘iets’ is.
Hij wordt omringd door de vertrouwde gezichten van zijn ouders, grootouders en nog veel meer familieleden. Hij ziet ook talloze mensen die hij in zijn nog prille leventje nog nooit heeft gezien. En Tim heeft toch al heel veel mensen gezien, vooral in witte jassen.
Iedereen kijkt naar het podium. Tim ook. Daar ziet hij zijn oom Thoom jr. en zijn tante Elise muziek maken. Tim houdt van muziek. Hij geniet op zijn eigen manier.
Dan ineens ziet hij foto’s van zichzelf op een groot doek verschijnen. Die heeft hij eerder al meerdere keren gezien, want zijn papa en mama laten geen gelegenheid voorbijgaan om de aandacht te vestigen op de onbekende en nog ongeneeslijke stofwisselingsziekte waar hij aan lijdt. Bij wijze van spreken kan hij dat aandoenlijke liedje dat je hoort tijdens de projectie van de beelden al bijna meezingen …..
Na het filmpje staat Tim zelf op het podium. Niet letterlijk, want Tim kan nog niet goed staan. In de armen van papa Jaap luistert hij naar de antwoorden die mama Annemarie geeft op vragen van presentator én TimStar-ambassadeur Kees Tol. Iedereen in de zaal luistert aandachtig. Maar dan ook ie-der-een. Het is muisstil in de ‘Jozef’. Zó stil is het er alleen ’s nachts als er niemand – op een enkele muis na - in het gebouw aanwezig is.
De indrukwekkende stilte krijgt een vervolg met een minstens zo indrukwekkende vertolking van ‘Somewhere over the rainbow’ door de Tribute To The Cats Band. ‘Hé, dat liedje ken ik’, zal Tim hebben gedacht. Want dat liedje – in een kinderversie - hoor je ook als de foto-dvd wordt afgespeeld. Toen zijn moeder de dvd maakte, wist ze niet dat dit liedje ook door The Cats in 1965 op single is uitgebracht.
Een toevallige samenloop der omstandigheden? Maakt niet uit: op deze TimStar-dag maken we de primeur mee van de kippenvelversie van de TTTCB. Met leadzang van Cees Veerman ‘Jozef’, gitaarbegeleiding van Kees Plat ‘Schien’ en ingetogen accordeonspel van Thoom Veeman ‘de Koe’, de opa van Tim.
Sidderingen gaan door de zaal, hier en daar wordt een traan weggepinkt.
In de negende etappe van de Tour de France wordt wielrenner Johnny Hoogerland door toedoen van een onoplettende automobilist op een afschuwelijke wijze in het prikkeldraad gecatapulteerd. Het nieuws bereikt ons pas als we ’s avonds weer thuis zijn. We zien Johnny met tal van snijwonden weer op de fiets stappen en de etappe uitrijden. De tranen staan in zijn ogen.
Op het podium in ‘De Jozef’ heeft Kees Tol gezelschap gekregen van Jenny Smit, sinds kort ook TimStar-ambassadeur. Het tweetal doet een hartstochtelijke oproep om financiële steun te geven aan het wetenschappelijk onderzoek naar de ontwikkeling van een medicijn voor Tim en zijn lotgenootjes. Ze laten twee grote collectebussen in de zaal rondgaan. Hun oproep blijkt aan het eind van de dag niet aan dovemansoren te zijn gericht. Deze spontane inzameling levert ca. € 2000 op!
De gehele opbrengst van deze benefietmiddag/-avond komt dankzij ieders belangeloze medewerking uit op ca. €12.500, een fantastisch bedrag voor dit goede doel.
In Frankrijk heeft Johnny Hoogerland een bezoek aan het ziekenhuis gebracht. Zijn lijf is inmiddels voorzien van 33 hechtingen, maar hij denkt absoluut niet aan opgeven. Johnny is een doorzetter, een held.
In Volendam ligt een andere held al lang in zijn bedje als het muziekfeest van de TTTCB ten einde loopt. Hij heeft zó veel indrukken opgedaan, hij is moe. Zijn voorraadje energie voor deze dag is volledig opgebruikt. Hopelijk komt daar binnen afzienbare tijd een oplossing voor. Tot die tijd klampen wij ons vast aan:
Somewhere over the rainbow, skies are blue
And the dreams that you dare to dream, really do come true.
P.V.
VIERDAAGSECONCERT NIJMEGEN - 22 JULI 2011
Als er vrijdag 22 juli op het Noorse vakantie-eiland Utoya niet tientallen doden te betreuren zouden zijn geweest, had mijn stukje over de TTTCB in Nijmegen het kopje ‘Volksfeest’ gekregen.
Als zaterdag 23 juli de Britse zangeres Amy Winehouse niet dood in haar flat zou zijn aangetroffen en als op dezelfde dag niet ook Johnny Hoes zou zijn overleden, zou mijn terugblik op het optreden van de band op de slotavond van de Vierdaagse wellicht ‘Muziekfeest op het plein’ hebben geheten.
Ja, het was een volksfeest in Nijmegen. En ja, het was een muzikale happening op het Joris Ivensplein. En toch zal de slotdag van de 95ste editie van ’s werelds grootste wandelevenement niet de geschiedenis ingaan als de dag van ‘de dood óf de gladiolen’, maar als de dag van ‘de dood én de gladiolen’.
De dag begon overigens nog zonder een wolkje aan de lucht. Nou, dat is niet helemaal waar want er waren wel degelijk wolken, maar het bleef droog. En dat is al heel wat in deze barre tijden die helemaal niet bij medio juli horen. Pas tegen middernacht vielen er een paar miezerige spetjes, door velen hoogstwaarschijnlijk niet eens opgemerkt omdat het plein werd beschermd door een enorme parasol.
Het TTTCB-gezelschap arriveerde al rond het middaguur in de Nijmeegse binnenstad. Er waren voor ons plaatsen gereserveerd op de publiekstribune aan het Keizer Karelplein. Het zonnetje (waar kwam die ineens vandaan?) prikte stevig, en we hadden prachtig zicht op de bonte wandelstoet die – voorzien van de traditionele gladiolen – de laatste meters van het parcours aflegde.
In zeker opzicht was dit net de Elfstedentocht, maar dan op het droge. Dikke rijen enthousiaste toeschouwers langs de kant, applaus voor alle doorzetters, muziek om de sfeer nóg meer te verhogen. Een onafzienbare rij wandelaars die na de finish het welverdiende vierdaagsekruisje in ontvangst mochten nemen.
Met een klein groepje verlaten we de sportieve arena, om elders in de binnenstad sfeer te proeven. We wandelen (niet écht een liefhebberij, zo blijkt, van onze fotograaf Ab Mop) langs tal van gezellige terrasjes en langs vele van de in totaal liefst 28 podia waarop deze week muziek wordt gemaakt. Een bandje zet Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ in, juist als wij voorbijlopen. Piet Schilder zet zijn oren meteen op steeltjes. We lopen al snel weer verder, want wat Piet hoort, horen wij ook: dit is niet helemaal zoals het hoort.
We komen bij de Waalkade aan, er staat een stevig briesje. Wat opvalt is dat het peil van de Waal enkele meters lager is dan de hoogte van de kade. Dat is koren op de molen van Jan Schilder, die over aardig wat encyclopedische kennis beschikt. Het water in de rivier wil nog wel eens hoger staan, weet Jan. Véél hoger. Zó hoog, dat het water over de kade klotst. Om te voorkomen dat de stad dan onderloopt, is er een paar meter verder op de wal nog een kademuur gemaakt. Die was ons nog niet opgevallen. Nu wel.
De leerzame wandeling is niet geheel aan Ab Mop besteed. Hij vraagt Jan naar de kortste route naar het Joris Ivensplein. We komen – om de goede sfeer te bewaren – tegemoet aan de wens van Ab en lopen richting de locatie waar we vanavond gaan optreden. Op de hoek van het plein strijken we neer op een klein terrasje. Lekker even zitten, met een goed glas erbij.
Hoeveel kilometer hebben we eigenlijk gelopen? Het mag geen naam hebben. Mensen die dit vier dagen achter elkaar in veelvoud doen, verdienen bewondering. En gladiolen. Wij niet. Wij kunnen andere dingen goed. Zoals muziek maken.
Het is ’s avonds gezellig druk op het plein. Veel vaste fans op de eerste rijen, maar ook veel nieuwe gezichten. Hier en daar herkennen we deelnemers aan de vierdaagse wandeltocht omdat ze gladiolen bij zich hebben. Dit is een prestatie op zich: om nu nog een paar uur op je benen te staan.
Speciaal voor deze groep speelt en zingt de band ‘You’ll never walk alone’. Als teken van verbondenheid.
Onder afschuwelijke omstandigheden voelt iedereen in Noorwegen zich op hetzelfde moment verbonden met de nabestaanden van de slachtoffers. De tegenstelling is niettemin groot. Wat mij betreft mogen er gladiolen worden verwerkt in de rouwboeketten, als symbool van medeleven en verbondenheid.
P.V.
Helden
CONCERT TIMSTAR IN VOLENDAM - 10 JULI 2011
Zijn al die mensen voor mij gekomen?
Tim zit vlak voor het podium in verenigingsgebouw St. Jozef in zijn buggy en kijkt om zich heen. Hij is te jong om te kunnen beseffen wat er deze zondagmiddag allemaal precies aan de hand is, maar de blik in zijn ogen zegt genoeg. Kleine Tim heeft wel degelijk in de gaten dat hij het middelpunt van ‘iets’ is.
Hij wordt omringd door de vertrouwde gezichten van zijn ouders, grootouders en nog veel meer familieleden. Hij ziet ook talloze mensen die hij in zijn nog prille leventje nog nooit heeft gezien. En Tim heeft toch al heel veel mensen gezien, vooral in witte jassen.
Iedereen kijkt naar het podium. Tim ook. Daar ziet hij zijn oom Thoom jr. en zijn tante Elise muziek maken. Tim houdt van muziek. Hij geniet op zijn eigen manier.
Dan ineens ziet hij foto’s van zichzelf op een groot doek verschijnen. Die heeft hij eerder al meerdere keren gezien, want zijn papa en mama laten geen gelegenheid voorbijgaan om de aandacht te vestigen op de onbekende en nog ongeneeslijke stofwisselingsziekte waar hij aan lijdt. Bij wijze van spreken kan hij dat aandoenlijke liedje dat je hoort tijdens de projectie van de beelden al bijna meezingen …..
Na het filmpje staat Tim zelf op het podium. Niet letterlijk, want Tim kan nog niet goed staan. In de armen van papa Jaap luistert hij naar de antwoorden die mama Annemarie geeft op vragen van presentator én TimStar-ambassadeur Kees Tol. Iedereen in de zaal luistert aandachtig. Maar dan ook ie-der-een. Het is muisstil in de ‘Jozef’. Zó stil is het er alleen ’s nachts als er niemand – op een enkele muis na - in het gebouw aanwezig is.
De indrukwekkende stilte krijgt een vervolg met een minstens zo indrukwekkende vertolking van ‘Somewhere over the rainbow’ door de Tribute To The Cats Band. ‘Hé, dat liedje ken ik’, zal Tim hebben gedacht. Want dat liedje – in een kinderversie - hoor je ook als de foto-dvd wordt afgespeeld. Toen zijn moeder de dvd maakte, wist ze niet dat dit liedje ook door The Cats in 1965 op single is uitgebracht.
Een toevallige samenloop der omstandigheden? Maakt niet uit: op deze TimStar-dag maken we de primeur mee van de kippenvelversie van de TTTCB. Met leadzang van Cees Veerman ‘Jozef’, gitaarbegeleiding van Kees Plat ‘Schien’ en ingetogen accordeonspel van Thoom Veeman ‘de Koe’, de opa van Tim.
Sidderingen gaan door de zaal, hier en daar wordt een traan weggepinkt.
In de negende etappe van de Tour de France wordt wielrenner Johnny Hoogerland door toedoen van een onoplettende automobilist op een afschuwelijke wijze in het prikkeldraad gecatapulteerd. Het nieuws bereikt ons pas als we ’s avonds weer thuis zijn. We zien Johnny met tal van snijwonden weer op de fiets stappen en de etappe uitrijden. De tranen staan in zijn ogen.
Op het podium in ‘De Jozef’ heeft Kees Tol gezelschap gekregen van Jenny Smit, sinds kort ook TimStar-ambassadeur. Het tweetal doet een hartstochtelijke oproep om financiële steun te geven aan het wetenschappelijk onderzoek naar de ontwikkeling van een medicijn voor Tim en zijn lotgenootjes. Ze laten twee grote collectebussen in de zaal rondgaan. Hun oproep blijkt aan het eind van de dag niet aan dovemansoren te zijn gericht. Deze spontane inzameling levert ca. € 2000 op!
De gehele opbrengst van deze benefietmiddag/-avond komt dankzij ieders belangeloze medewerking uit op ca. €12.500, een fantastisch bedrag voor dit goede doel.
In Frankrijk heeft Johnny Hoogerland een bezoek aan het ziekenhuis gebracht. Zijn lijf is inmiddels voorzien van 33 hechtingen, maar hij denkt absoluut niet aan opgeven. Johnny is een doorzetter, een held.
In Volendam ligt een andere held al lang in zijn bedje als het muziekfeest van de TTTCB ten einde loopt. Hij heeft zó veel indrukken opgedaan, hij is moe. Zijn voorraadje energie voor deze dag is volledig opgebruikt. Hopelijk komt daar binnen afzienbare tijd een oplossing voor. Tot die tijd klampen wij ons vast aan:
Somewhere over the rainbow, skies are blue
And the dreams that you dare to dream, really do come true.
P.V.
