Genieten met open mond
CONCERT EERDE - 30 APRIL 2011
Je hebt applaus en applaus. Het ene applaus is netjes in de handen klappen, het andere applaus is veel uitbundiger: een ovatie. In de bomvolle circustent op het evenemententerrein in Eerde reageren de bezoekers meer dan eens uitbundig op het optreden van de Tribute To The Cats Band. Letterlijk: staande ovaties.
Wéér wordt bevestigd dat de Catsmuziek van alle tijden is, en dat de TTTCB de liedjes uit het begintijdperk van de palingsound perfect ten gehore brengt. Ik zie dat mensen die de Catsjaren nooit meegemaakt kunnen hebben, de teksten uit hun hoofd kennen. Ik zie mensen die voor het eerst een concert van de band meemaken bij wijze van spreken met open mond genieten van wat vroeger al bijzonder was, maar nu – zo’n veertig jaar later – eigenlijk nog bijzonderder. ‘One way wind’, ‘Lea’ en ‘Why’ zijn klassiekers geworden, ‘Vaya con dios’ ook. Om er maar een paar te noemen. The Cats bestaan al lang niet meer, maar hun muziek leeft onverwijld voort.
Een meisje in een oranje Bavariajurkje, iemand met een oranje stropdas, een dame met oranje shirt en oranje stola: koninginnedaguitdossingen zijn slechts spaarzaam aanwezig. Een groepje jonge meiden is kennelijk elders feest wezen vieren, en komt zich in de loop van de avond bij pa en moe melden. Ik zie de Nederlandse driekleur op wangen, en bescheiden oranje accenten in hun kleding. Niet veel later klinkt voor de tweede keer dit weekeinde het Wilhelmus.
Het programma loopt uit en er moeten een paar nummers worden overgeslagen. Niemand die het merkt, want behalve de band weet niemand wat er op de oorspronkelijke playlist heeft gestaan. Volgend jaar wordt dat waarschijnlijk gecompenseerd, want als het aan organisator Harrie Essers ligt, reist de Tribute To The Cats Band bij het volgende verjaardagsfeestje van onze vorstin weer naar Eerde.
Als de tent dan maar groot genoeg is ……..
P.V.
Bruiloft en Beatrix
CONCERT DEN HAM - 29 APRIL 2011
Een feesttent achter zaal-Harwig in Den Ham. Ook een zweefmolen, een opstelling met gokautomaten en een schiettent. Een gebakkraam en een snackkar. Een klein kermisje, aan de vooravond van Koninginnedag 2011. Den Ham is klaar om de Tribute To The Cats Band te ontvangen.
Binnen in de feesttent een begroeting tussen Volendammers en Volendammers. Ruud en Gerda Smit (voor wie het niet weet: de ouders van Jan) logeren toevallig (?) met een aantal vrienden in de buurt.
Er staan een heleboel stoelen klaar voor zittend publiek. De eerste rijen zijn, lang voordat het concert gaat beginnen, al bezet. Het lijkt de kerk op de vroege zondagochtend wel.
Meest in het oog springend is echter een gedeelte dat afgeschermd is met hekken, en waarachter witte, plastic stoelen en tafels staan. ‘Dat is zeker voor de vips’ denken wij hardop. Later horen wij dat het om een bruidspaar met bruiloftsgasten gaat. Zouden William en Kate misschien ……..?
Halverwege de eerste set nestelt zich een groot gezelschap achter de hekken. We kijken goed maar zien geen witte jurk. Die komt straks misschien? Nee, toch niet. Het bruidspaar blijkt een zilveren bruidspaar te zijn: Hans en Jeanette Bosch. Uit Den Ham.
Ze hebben hun gasten uitgenodigd bij zaal-Harwig, maar er niet bij verteld dat er bandje op hun bruiloftsfeest zou gaan spelen. En al helemaal niet dat het de Tribute To The Cats Band was. Slechts een enkeling heeft oog voor wat er aan de andere kant op het podium gebeurt; ze vieren daar achter het hek min of meer hun eigen feestje.
Totdat Piet Schilder in het eerste gedeelte van de tweede set een verzoeknummer aankondigt. Voor iedereen die FC Twente een warm hart toedraagt. Het staand publiek reageert met gejuich, de mensen op de rijen stoelen veren op en ook de bruiloftsgasten achter de hekken voelen zich aangesproken. ‘You’ll never walk alone’ wordt luidkeels meegezongen, gevolgd door ‘One way wind’. Het hek is niet alleen van de dam, er zijn er die zelfs in de hekken klimmen. Er wordt op stoelen gedanst. De tent staat op zijn kop.
Tijdens ‘Love is a golden ring’ verschijnen Hans en Jeanette op het podium. De hekken staan nu eigenlijk lelijk in de weg want iedereen verdringt zich om een glimp van het bruidspaar op te kunnen vangen. Bruid en bruidegom dansen en krijgen applaus.
Het is inmiddels na twaalven en dus ‘The end of the show’. De gitaar van Kees Plat laat het Wilhelmus horen. Met z’n allen zingen we ons nationale volkslied mee; het is tenslotte Koninginnedag.
In het nachtelijk duister lopen nog een paar kinderen op het kermisterrein, en de snackkar doet goede zaken. Koninginnedag moet eigenlijk nog beginnen, maar het feest is al geweest.
P.V.
FAN-tastisch!
FANDAG ANDIJK - 24 APRIL 2011
Je moet erbij zijn geweest zijn om het te kunnen geloven. En zij die om wat voor reden vonden dat ze ‘het’ wel konden missen, hebben een foute keuze gemaakt: zij hebben namelijk heel wat gemist.
De fandag 2011 in Andijk gaat de geschiedenisboeken in als een dag met heel wat rompslomp in de aanloop naar het festijn, maar in velerlei opzicht ook als een uniek en geslaagd evenement.
In de eerste set schoot de band muzikaal uit haar slof door de fans een programma voor te schotelen met heel wat verrassingen die speciaal voor deze fandag waren voorbereid. Hoogtepunt was John Lennon’s ‘Imagine’, zichzelf begeleidend op toetsen gezongen door een hyperzenuwachtige Jan ‘Dekker’ Veerman: de onbekende kant van onze drummer, die nooit op de voorgrond treedt. En daar zit je dan ineens, met aller ogen op je gericht. Jan raakte onder die druk eventjes de weg kwijt, maar het was en bleef een onvergetelijk moment in de TTTCB-historie.
In de ‘schaduw’ van Jan drumde Cees ‘Jozef’ Veerman mee, ook al zo’n gedaanteverwisseling die je niet voor mogelijk had gehouden. Het zijn uitstapjes die je op een fandag kunt en vooral ook moet maken, om een dergelijk concert net even anders te laten zijn dan al die andere concerten in het land.
Ook anders dan anders: we hadden deze keer een presentator – Ad Heeman – die vlotjes het programma aan elkaar praatte. We zagen hem op het podium in gesprek met Jan, Nanda en Ingrid Elbertsen over hun herinneringen aan ‘Save the last dance for me’. Jos Verheijen werd ook de microfoon voorgehouden, toen hij een zelfgemaakt kunstwerk aan de band overhandigde.
Ook op het podium: Martin Veerman en echtgenote. De aan de ongeneeslijke spierziekte ALS lijdende Volendammer mocht uit handen van TTTCB-manager Hein Schilder een symbolische cheque in ontvangst nemen, met daarop vermeld de opbrengst van de lootjesactie die op deze fandag werd gehouden. Met het bedrag van € 5650 kan de Stichting ALS Nederland, vertegenwoordigd door directeur Emilie van Rappard, het wetenschappelijk onderzoek naar een remedie voor deze fatale ziekte verder ondersteunen.
Voor iedereen die op deze fandag in touw is geweest (en dat zijn er velen) om er een geslaagd evenement van te maken, is een woord van dank op zijn plaats. Maar Nico en Marian Hooiveld en al hun medewerkers van sporthal De Klamp moeten hier toch wel even apart worden genoemd. Zij hebben in geen week tijd ‘hun’ hal in gereedheid gebracht voor deze TTTCB-fandag.
Minstens even bijzonder is wat onze tombolacrew heeft gepresteerd. Lootjes verkopen aan het begin van de dag, goodiebags uitdelen aan het einde van de dag én alle voorbereidende klussen tussendoor: hier is maar één woord voor, hetzelfde woord dat geldt voor het enthousiasme van alle fandagbezoekers: FAN-tastisch!
P.V.
Cees en Sjoerd
CONCERTEN DALFSEN EN SINT-OEDENRODE - 2 en 3 APRIL 2011
Cees is in het dagelijks leven schilder (nee, niet Schilder – wat is dat toch verwarrend met die Volendamse achternamen). Een schilder met verf en een kwast dus. In zijn vrije tijd is hij zanger/bassist bij de TTTCB. En af en toe wordt hij gevraagd voor reclamefotografie.
Cees is al weer enige tijd ‘het gezicht’ van Profile Tyrecenter. Wie wel eens naar SBS 6 kijkt en niet wegzapt zodra er reclame wordt uitgezonden, heeft Cees vast en zeker al eens herkend als monteur. Zo eentje waarbij vrouwspersonen (want die vormen kennelijke de doelgroep van Profile) meteen denken: als ik eens bandenpech heb, wil ik beslist door hem worden geholpen.
De Profile-folder heb ik meegenomen in de bus naar Dalfsen. Het blijkt dat nog niet iedereen die folder (die toch door heel Nederland wordt verspreid) heeft gezien. Waarschijnlijk omdat ze de hele stapel folders meteen in de oudpapierbak deponeren, of omdat ze niet gediend zijn van reclamedrukwerk door de brievenbus.
Cees-in-overall, het leidt meteen tot de meest grappige opmerkingen van de buspassagiers. Met steevast als ondertoon: daar verdien je zeker een vermogen mee? Cees houdt zich wijselijk op de vlakte.
Enfin, de folder is nauwelijks de bus rondgegaan of een grote knal wordt gevolgd door een langdurig SSSSSSSSSSSSS. Het geluid komt precies onder de stoel van Cees vandaan – hij zit altijd op zijn vast plekje, rechts achterin. “Lekke band!’ schreeuwen de meest snuggeren onder ons richting chauffeur Piet Tromp. ‘Rechtsachter!’.
Piet Tromp kan daar echter niks mee: op de dijk Enkhuizen-Lelystad mag je niet zo maar stoppen. Bovendien: de achteras van de bus is aan beide kanten voorzien van twee banden (‘dubbellucht’). De bus raakt door één lekke band dus nog niet gammel.
Een paar kilometer verderop stuurt Piet de TTTCB-touringcar naar de parkeerplaats bij de sluizen van Lelystad om de schade te kunnen opnemen. De hele bus loopt leeg: alle mannen én vrouwen stuiven nieuwsgierig naar buiten. Een merkwaardig gezicht: allemaal gehurkte, geknielde en op het asfalt liggende mensen die onder de bus zoeken naar iets dat er niet is: grote flarden rubber of andere ravage. Zelfs aan de banden rechtsachter is op het eerste gezicht niets opvallends te zien.
Voor een ervaren chauffeur als Piet Tromp is het niettemin snel duidelijk, getuige de slapte van de buitenband: lek. Het is kwart over zes – we zijn net een uur onderweg, en we moeten nog een klein uur naar De Trefkoele in Dalfsen. Daar staat een soundcheck gepland om half acht; het concert zou om negen uur moeten beginnen.
Terwijl Piet druk in de weer gaat met zijn mobiele telefoon om hulptroepen te regelen, maken de passagiers van de nood een deugd door een ijsje of andere versnapering te scoren bij de snackwagen die op hetzelfde parkeerterrein staat. De uitbater ervan doet ineens goede zaken met al die Volendammers die geen kant op kunnen. Het had natuurlijk helemaal ‘bingo’ geweest als daar geen snackwagen had gestaan, maar geheel toevallig een Volendammer viskraam …….
Ondertussen realiseren zich steeds meer mensen dat dit oponthoud wel eens heel langdurig zou kunnen worden. Piet vindt het namelijk té riskant om met een band minder door te rijden. En dus gaat hij op zoek naar een servicepunt van Euromaster. Suggesties van de meest snuggeren onder ons om eens te kijken of er in Lelystad toevallig een Profile-vestiging is, negeert hij. Naar later bleek: terecht. Hoewel Profile inderdaad een vestiging in Lelystad bleek te hebben, is men daar niet toegerust op calamiteiten met touringcars, en al helemaal niet buiten kantooruren.
Ook al hebben wij wel degelijk een ‘monteur’ aan boord, ook Cees ‘Jozef’ kan Piet niet uit de brand helpen: hij heeft geen overall bij zich …..
Om kwart voor zeven heeft Piet de dichtstbijzijnde Eurmastermonteur-van-dienst aan de lijn. Die blijkt in Meppel te zitten, moet nog naar de werkplaats in Zwolle (serviceauto en nieuwe banden halen), en zou van daaruit spoorslags naar Lelystad komen. Daar kunnen wij niet op wachten: de band moet naar Dalfsen en snel ook. De soundcheck om half acht kunnen we nu al vergeten.
Volgende probleem: de kaartverkoop om acht uur, het moment waarop de zaal open zou gaan. Normaal gesproken is dat de taak van manager Hein Schilder, maar ook hij loopt ongedurig en ongeduldig op het parkeerterrein te ijsberen. Hein heeft de oplossing voor zijn probleem niettemin snel gevonden: in Dalfsen. Daar is de KTS-crew klaar met de opbouw van de techniek. In samenwerking met sporthalbeheerder Wim Heerink zouden zij de kaartverkoop en –controle overnemen.
Piet Tromp belt ondertussen voort. Op zoek naar vervangend vervoer voor de bandleden. Na een aantal mislukte pogingen (onder meer in Lelystad zelf) weet hij uiteindelijk zijn collega’s van taxibedrijf Westfriesland uit Bovenkarspel en taxi Kaijer uit Wervershoof bereid om in actie te komen.
Dan begint het lange wachten. Bovenkarspel, Wervershoof, Zwolle: het is allemaal niet om de hoek van deur. In de bus wordt weer een gitaar gepakt (het blijven muzikanten die ieder optreden een ‘schoolreisje’ vinden) – liedjes over niets om de tijd te doden en de verveling te verdrijven. Buiten staren we naar de lange dijk Enkhuizen-Lelystad, hopend dat er snel iets aan komt rijden dat op een taxibusje lijkt.
Om tien over half acht arriveert ‘Bovenkarspel’ als eerste. De eerste lichting (‘met een gitarist, dan kan die alvast stemmen’, verordonneert manager Hein) gaat naar Dalfsen, waar ze om half negen arriveren.
Om tien voor acht vertrekt de tweede ploeg. Die doet er ietsje langer over, en komt pas om tegen negenen bij De Trefkoele aan. Snel omkleden. Het concert begint dus een kwartier later. Deze schade valt uiteindelijk nog mee.
Ondertussen houden Piet Tromp en ik de wacht op het parkeerterrein bij de sluizen van Lelystad. De snackwagen vertrekt; er zijn geen klanten meer.
Om kwart over acht komt onze reddende Euromasterengel aansjesen. Sjoerd Sjoerdsma is zijn naam. Frieser dan Fries kan dat niet. Hij blijkt oorspronkelijk van net boven Dokkum te komen. Wonen daar dan ook nog Nederlanders? Oeps, bijna had Sjoerd meteen zijn biezen weer gepakt, want Friezen hebben hun trots. Grapje, Sjoerd.
Terwijl hij snel en geroutineerd de banden rechtsachter demonteert, vertelt Sjoerd dat hij met zijn vrouw en zijn schoonouders in Meppel naar een basketbalwedstrijd zat te kijken toen zijn pieper afging. Of hij even naar Lelystad wilde gaan omdat de Tribute To The Cas Bandbus met panne stond.
Hij zegt tegen zijn familie dat hij weg moet, en waarheen. Waarop volgens Sjoerd zijn schoonvader meteen aanbiedt om met hem mee te gaan. ‘Dat is een goeie band, joh. Misschien zijn die jongens daar nog, en dan wil ik wel een handtekening en of met ze op de foto’.
Dat zou nog eens leuk zijn geweest: de schoonvader van Euromaster-Sjoerd op de foto met Profile-Cees. Oeps, weer had Sjoerd bijna zijn biezen weer gepakt. Grapje, Sjoerd.
Schoonpapa is uiteindelijk is niet meegekomen. Volgens Sjoerd omdat schoonmama dat niet zo’n goed idee vond om de basketbalwedstrijd maar te laten voor wat hij was.
Ondertussen is het al kletsend en werkend negen uur geworden, en is in een tijdsbestek van drie kwartier de bus weer rijklaar gemaakt. We bedanken Sjoerd voor de perfecte service, en hopen hem en/of zijn schoonouders binnenkort eens te verwelkomen bij een van onze concerten. We spelen op 29 april in Den Ham; dat is toch redelijk in de buurt? (Stuur even een berichtje naar pr@tributetothecatsband.nl).
We stappen De Trefkoele binnen tijdens de laatste klanken van ‘Room full of tears’, vlak voor de pauze. We zijn toe aan een kop koffie.
Een terugreis naar Volendam (zonder pech) en een korte nachtrust later, gaan we naar Sint-Oedenrode. In De Beurs blijkt zich een groot gemengd koor te hebben genesteld. Van begin tot eind worden alle liedjes massaal meegezongen. Niet alleen door de eerste rijen, maar van voor naar achter en van links naar rechts. De band is in topvorm, het is feest.
Wéér valt het op dat er meer dan evenredige aandacht is voor de zanger/bassist van de band. Vooraan staan zijn fans op een kluitje, na afloop verdringen ze zich om hem de hand te schudden en om met hem op de foto te gaan. Als het even kan zelfs om een praatje met hem te maken. In de zaal attenderen af en toe en hier en daar mensen elkaar op die ‘tweede van links’. Buiten bij de bus wordt geroepen: tot ziens Cees, op SBS!
Is onze Cees soms langzamerhand een (televisie)‘ster’ aan het worden?
P.V.
CONCERT EERDE - 30 APRIL 2011
Je hebt applaus en applaus. Het ene applaus is netjes in de handen klappen, het andere applaus is veel uitbundiger: een ovatie. In de bomvolle circustent op het evenemententerrein in Eerde reageren de bezoekers meer dan eens uitbundig op het optreden van de Tribute To The Cats Band. Letterlijk: staande ovaties.
Wéér wordt bevestigd dat de Catsmuziek van alle tijden is, en dat de TTTCB de liedjes uit het begintijdperk van de palingsound perfect ten gehore brengt. Ik zie dat mensen die de Catsjaren nooit meegemaakt kunnen hebben, de teksten uit hun hoofd kennen. Ik zie mensen die voor het eerst een concert van de band meemaken bij wijze van spreken met open mond genieten van wat vroeger al bijzonder was, maar nu – zo’n veertig jaar later – eigenlijk nog bijzonderder. ‘One way wind’, ‘Lea’ en ‘Why’ zijn klassiekers geworden, ‘Vaya con dios’ ook. Om er maar een paar te noemen. The Cats bestaan al lang niet meer, maar hun muziek leeft onverwijld voort.
Een meisje in een oranje Bavariajurkje, iemand met een oranje stropdas, een dame met oranje shirt en oranje stola: koninginnedaguitdossingen zijn slechts spaarzaam aanwezig. Een groepje jonge meiden is kennelijk elders feest wezen vieren, en komt zich in de loop van de avond bij pa en moe melden. Ik zie de Nederlandse driekleur op wangen, en bescheiden oranje accenten in hun kleding. Niet veel later klinkt voor de tweede keer dit weekeinde het Wilhelmus.
Het programma loopt uit en er moeten een paar nummers worden overgeslagen. Niemand die het merkt, want behalve de band weet niemand wat er op de oorspronkelijke playlist heeft gestaan. Volgend jaar wordt dat waarschijnlijk gecompenseerd, want als het aan organisator Harrie Essers ligt, reist de Tribute To The Cats Band bij het volgende verjaardagsfeestje van onze vorstin weer naar Eerde.
Als de tent dan maar groot genoeg is ……..
P.V.
Bruiloft en Beatrix
CONCERT DEN HAM - 29 APRIL 2011
Een feesttent achter zaal-Harwig in Den Ham. Ook een zweefmolen, een opstelling met gokautomaten en een schiettent. Een gebakkraam en een snackkar. Een klein kermisje, aan de vooravond van Koninginnedag 2011. Den Ham is klaar om de Tribute To The Cats Band te ontvangen.
Binnen in de feesttent een begroeting tussen Volendammers en Volendammers. Ruud en Gerda Smit (voor wie het niet weet: de ouders van Jan) logeren toevallig (?) met een aantal vrienden in de buurt.
Er staan een heleboel stoelen klaar voor zittend publiek. De eerste rijen zijn, lang voordat het concert gaat beginnen, al bezet. Het lijkt de kerk op de vroege zondagochtend wel.
Meest in het oog springend is echter een gedeelte dat afgeschermd is met hekken, en waarachter witte, plastic stoelen en tafels staan. ‘Dat is zeker voor de vips’ denken wij hardop. Later horen wij dat het om een bruidspaar met bruiloftsgasten gaat. Zouden William en Kate misschien ……..?
Halverwege de eerste set nestelt zich een groot gezelschap achter de hekken. We kijken goed maar zien geen witte jurk. Die komt straks misschien? Nee, toch niet. Het bruidspaar blijkt een zilveren bruidspaar te zijn: Hans en Jeanette Bosch. Uit Den Ham.
Ze hebben hun gasten uitgenodigd bij zaal-Harwig, maar er niet bij verteld dat er bandje op hun bruiloftsfeest zou gaan spelen. En al helemaal niet dat het de Tribute To The Cats Band was. Slechts een enkeling heeft oog voor wat er aan de andere kant op het podium gebeurt; ze vieren daar achter het hek min of meer hun eigen feestje.
Totdat Piet Schilder in het eerste gedeelte van de tweede set een verzoeknummer aankondigt. Voor iedereen die FC Twente een warm hart toedraagt. Het staand publiek reageert met gejuich, de mensen op de rijen stoelen veren op en ook de bruiloftsgasten achter de hekken voelen zich aangesproken. ‘You’ll never walk alone’ wordt luidkeels meegezongen, gevolgd door ‘One way wind’. Het hek is niet alleen van de dam, er zijn er die zelfs in de hekken klimmen. Er wordt op stoelen gedanst. De tent staat op zijn kop.
Tijdens ‘Love is a golden ring’ verschijnen Hans en Jeanette op het podium. De hekken staan nu eigenlijk lelijk in de weg want iedereen verdringt zich om een glimp van het bruidspaar op te kunnen vangen. Bruid en bruidegom dansen en krijgen applaus.
Het is inmiddels na twaalven en dus ‘The end of the show’. De gitaar van Kees Plat laat het Wilhelmus horen. Met z’n allen zingen we ons nationale volkslied mee; het is tenslotte Koninginnedag.
In het nachtelijk duister lopen nog een paar kinderen op het kermisterrein, en de snackkar doet goede zaken. Koninginnedag moet eigenlijk nog beginnen, maar het feest is al geweest.
P.V.
FAN-tastisch!
FANDAG ANDIJK - 24 APRIL 2011
Je moet erbij zijn geweest zijn om het te kunnen geloven. En zij die om wat voor reden vonden dat ze ‘het’ wel konden missen, hebben een foute keuze gemaakt: zij hebben namelijk heel wat gemist.
De fandag 2011 in Andijk gaat de geschiedenisboeken in als een dag met heel wat rompslomp in de aanloop naar het festijn, maar in velerlei opzicht ook als een uniek en geslaagd evenement.
In de eerste set schoot de band muzikaal uit haar slof door de fans een programma voor te schotelen met heel wat verrassingen die speciaal voor deze fandag waren voorbereid. Hoogtepunt was John Lennon’s ‘Imagine’, zichzelf begeleidend op toetsen gezongen door een hyperzenuwachtige Jan ‘Dekker’ Veerman: de onbekende kant van onze drummer, die nooit op de voorgrond treedt. En daar zit je dan ineens, met aller ogen op je gericht. Jan raakte onder die druk eventjes de weg kwijt, maar het was en bleef een onvergetelijk moment in de TTTCB-historie.
In de ‘schaduw’ van Jan drumde Cees ‘Jozef’ Veerman mee, ook al zo’n gedaanteverwisseling die je niet voor mogelijk had gehouden. Het zijn uitstapjes die je op een fandag kunt en vooral ook moet maken, om een dergelijk concert net even anders te laten zijn dan al die andere concerten in het land.
Ook anders dan anders: we hadden deze keer een presentator – Ad Heeman – die vlotjes het programma aan elkaar praatte. We zagen hem op het podium in gesprek met Jan, Nanda en Ingrid Elbertsen over hun herinneringen aan ‘Save the last dance for me’. Jos Verheijen werd ook de microfoon voorgehouden, toen hij een zelfgemaakt kunstwerk aan de band overhandigde.
Ook op het podium: Martin Veerman en echtgenote. De aan de ongeneeslijke spierziekte ALS lijdende Volendammer mocht uit handen van TTTCB-manager Hein Schilder een symbolische cheque in ontvangst nemen, met daarop vermeld de opbrengst van de lootjesactie die op deze fandag werd gehouden. Met het bedrag van € 5650 kan de Stichting ALS Nederland, vertegenwoordigd door directeur Emilie van Rappard, het wetenschappelijk onderzoek naar een remedie voor deze fatale ziekte verder ondersteunen.
Voor iedereen die op deze fandag in touw is geweest (en dat zijn er velen) om er een geslaagd evenement van te maken, is een woord van dank op zijn plaats. Maar Nico en Marian Hooiveld en al hun medewerkers van sporthal De Klamp moeten hier toch wel even apart worden genoemd. Zij hebben in geen week tijd ‘hun’ hal in gereedheid gebracht voor deze TTTCB-fandag.
Minstens even bijzonder is wat onze tombolacrew heeft gepresteerd. Lootjes verkopen aan het begin van de dag, goodiebags uitdelen aan het einde van de dag én alle voorbereidende klussen tussendoor: hier is maar één woord voor, hetzelfde woord dat geldt voor het enthousiasme van alle fandagbezoekers: FAN-tastisch!
P.V.
Cees en Sjoerd
CONCERTEN DALFSEN EN SINT-OEDENRODE - 2 en 3 APRIL 2011
Bij ons vallen elke week tientallen reclamefolders op de deurmat. Veelal belanden ze meteen in de oudpapierbak, maar een enkele keer bladeren we wel eens door zo’n folder. Zoals vorige week. Toen zat er eentje bij van Profile Tyrecenter. Tja, dan valt je oog natuurlijk meteen op onze Cees ‘Jozef’ Veerman.
Cees is al weer enige tijd ‘het gezicht’ van Profile Tyrecenter. Wie wel eens naar SBS 6 kijkt en niet wegzapt zodra er reclame wordt uitgezonden, heeft Cees vast en zeker al eens herkend als monteur. Zo eentje waarbij vrouwspersonen (want die vormen kennelijke de doelgroep van Profile) meteen denken: als ik eens bandenpech heb, wil ik beslist door hem worden geholpen.
De Profile-folder heb ik meegenomen in de bus naar Dalfsen. Het blijkt dat nog niet iedereen die folder (die toch door heel Nederland wordt verspreid) heeft gezien. Waarschijnlijk omdat ze de hele stapel folders meteen in de oudpapierbak deponeren, of omdat ze niet gediend zijn van reclamedrukwerk door de brievenbus.
Cees-in-overall, het leidt meteen tot de meest grappige opmerkingen van de buspassagiers. Met steevast als ondertoon: daar verdien je zeker een vermogen mee? Cees houdt zich wijselijk op de vlakte.
Enfin, de folder is nauwelijks de bus rondgegaan of een grote knal wordt gevolgd door een langdurig SSSSSSSSSSSSS. Het geluid komt precies onder de stoel van Cees vandaan – hij zit altijd op zijn vast plekje, rechts achterin. “Lekke band!’ schreeuwen de meest snuggeren onder ons richting chauffeur Piet Tromp. ‘Rechtsachter!’.
Piet Tromp kan daar echter niks mee: op de dijk Enkhuizen-Lelystad mag je niet zo maar stoppen. Bovendien: de achteras van de bus is aan beide kanten voorzien van twee banden (‘dubbellucht’). De bus raakt door één lekke band dus nog niet gammel.
Een paar kilometer verderop stuurt Piet de TTTCB-touringcar naar de parkeerplaats bij de sluizen van Lelystad om de schade te kunnen opnemen. De hele bus loopt leeg: alle mannen én vrouwen stuiven nieuwsgierig naar buiten. Een merkwaardig gezicht: allemaal gehurkte, geknielde en op het asfalt liggende mensen die onder de bus zoeken naar iets dat er niet is: grote flarden rubber of andere ravage. Zelfs aan de banden rechtsachter is op het eerste gezicht niets opvallends te zien.
Voor een ervaren chauffeur als Piet Tromp is het niettemin snel duidelijk, getuige de slapte van de buitenband: lek. Het is kwart over zes – we zijn net een uur onderweg, en we moeten nog een klein uur naar De Trefkoele in Dalfsen. Daar staat een soundcheck gepland om half acht; het concert zou om negen uur moeten beginnen.
Terwijl Piet druk in de weer gaat met zijn mobiele telefoon om hulptroepen te regelen, maken de passagiers van de nood een deugd door een ijsje of andere versnapering te scoren bij de snackwagen die op hetzelfde parkeerterrein staat. De uitbater ervan doet ineens goede zaken met al die Volendammers die geen kant op kunnen. Het had natuurlijk helemaal ‘bingo’ geweest als daar geen snackwagen had gestaan, maar geheel toevallig een Volendammer viskraam …….
Ondertussen realiseren zich steeds meer mensen dat dit oponthoud wel eens heel langdurig zou kunnen worden. Piet vindt het namelijk té riskant om met een band minder door te rijden. En dus gaat hij op zoek naar een servicepunt van Euromaster. Suggesties van de meest snuggeren onder ons om eens te kijken of er in Lelystad toevallig een Profile-vestiging is, negeert hij. Naar later bleek: terecht. Hoewel Profile inderdaad een vestiging in Lelystad bleek te hebben, is men daar niet toegerust op calamiteiten met touringcars, en al helemaal niet buiten kantooruren.
Ook al hebben wij wel degelijk een ‘monteur’ aan boord, ook Cees ‘Jozef’ kan Piet niet uit de brand helpen: hij heeft geen overall bij zich …..
Om kwart voor zeven heeft Piet de dichtstbijzijnde Eurmastermonteur-van-dienst aan de lijn. Die blijkt in Meppel te zitten, moet nog naar de werkplaats in Zwolle (serviceauto en nieuwe banden halen), en zou van daaruit spoorslags naar Lelystad komen. Daar kunnen wij niet op wachten: de band moet naar Dalfsen en snel ook. De soundcheck om half acht kunnen we nu al vergeten.
Volgende probleem: de kaartverkoop om acht uur, het moment waarop de zaal open zou gaan. Normaal gesproken is dat de taak van manager Hein Schilder, maar ook hij loopt ongedurig en ongeduldig op het parkeerterrein te ijsberen. Hein heeft de oplossing voor zijn probleem niettemin snel gevonden: in Dalfsen. Daar is de KTS-crew klaar met de opbouw van de techniek. In samenwerking met sporthalbeheerder Wim Heerink zouden zij de kaartverkoop en –controle overnemen.
Piet Tromp belt ondertussen voort. Op zoek naar vervangend vervoer voor de bandleden. Na een aantal mislukte pogingen (onder meer in Lelystad zelf) weet hij uiteindelijk zijn collega’s van taxibedrijf Westfriesland uit Bovenkarspel en taxi Kaijer uit Wervershoof bereid om in actie te komen.
Dan begint het lange wachten. Bovenkarspel, Wervershoof, Zwolle: het is allemaal niet om de hoek van deur. In de bus wordt weer een gitaar gepakt (het blijven muzikanten die ieder optreden een ‘schoolreisje’ vinden) – liedjes over niets om de tijd te doden en de verveling te verdrijven. Buiten staren we naar de lange dijk Enkhuizen-Lelystad, hopend dat er snel iets aan komt rijden dat op een taxibusje lijkt.
Om tien over half acht arriveert ‘Bovenkarspel’ als eerste. De eerste lichting (‘met een gitarist, dan kan die alvast stemmen’, verordonneert manager Hein) gaat naar Dalfsen, waar ze om half negen arriveren.
Om tien voor acht vertrekt de tweede ploeg. Die doet er ietsje langer over, en komt pas om tegen negenen bij De Trefkoele aan. Snel omkleden. Het concert begint dus een kwartier later. Deze schade valt uiteindelijk nog mee.
Ondertussen houden Piet Tromp en ik de wacht op het parkeerterrein bij de sluizen van Lelystad. De snackwagen vertrekt; er zijn geen klanten meer.
Om kwart over acht komt onze reddende Euromasterengel aansjesen. Sjoerd Sjoerdsma is zijn naam. Frieser dan Fries kan dat niet. Hij blijkt oorspronkelijk van net boven Dokkum te komen. Wonen daar dan ook nog Nederlanders? Oeps, bijna had Sjoerd meteen zijn biezen weer gepakt, want Friezen hebben hun trots. Grapje, Sjoerd.
Terwijl hij snel en geroutineerd de banden rechtsachter demonteert, vertelt Sjoerd dat hij met zijn vrouw en zijn schoonouders in Meppel naar een basketbalwedstrijd zat te kijken toen zijn pieper afging. Of hij even naar Lelystad wilde gaan omdat de Tribute To The Cas Bandbus met panne stond.
Hij zegt tegen zijn familie dat hij weg moet, en waarheen. Waarop volgens Sjoerd zijn schoonvader meteen aanbiedt om met hem mee te gaan. ‘Dat is een goeie band, joh. Misschien zijn die jongens daar nog, en dan wil ik wel een handtekening en of met ze op de foto’.
Dat zou nog eens leuk zijn geweest: de schoonvader van Euromaster-Sjoerd op de foto met Profile-Cees. Oeps, weer had Sjoerd bijna zijn biezen weer gepakt. Grapje, Sjoerd.
Schoonpapa is uiteindelijk is niet meegekomen. Volgens Sjoerd omdat schoonmama dat niet zo’n goed idee vond om de basketbalwedstrijd maar te laten voor wat hij was.
Ondertussen is het al kletsend en werkend negen uur geworden, en is in een tijdsbestek van drie kwartier de bus weer rijklaar gemaakt. We bedanken Sjoerd voor de perfecte service, en hopen hem en/of zijn schoonouders binnenkort eens te verwelkomen bij een van onze concerten. We spelen op 29 april in Den Ham; dat is toch redelijk in de buurt? (Stuur even een berichtje naar pr@tributetothecatsband.nl).
We stappen De Trefkoele binnen tijdens de laatste klanken van ‘Room full of tears’, vlak voor de pauze. We zijn toe aan een kop koffie.
Een terugreis naar Volendam (zonder pech) en een korte nachtrust later, gaan we naar Sint-Oedenrode. In De Beurs blijkt zich een groot gemengd koor te hebben genesteld. Van begin tot eind worden alle liedjes massaal meegezongen. Niet alleen door de eerste rijen, maar van voor naar achter en van links naar rechts. De band is in topvorm, het is feest.
Wéér valt het op dat er meer dan evenredige aandacht is voor de zanger/bassist van de band. Vooraan staan zijn fans op een kluitje, na afloop verdringen ze zich om hem de hand te schudden en om met hem op de foto te gaan. Als het even kan zelfs om een praatje met hem te maken. In de zaal attenderen af en toe en hier en daar mensen elkaar op die ‘tweede van links’. Buiten bij de bus wordt geroepen: tot ziens Cees, op SBS!
Is onze Cees soms langzamerhand een (televisie)‘ster’ aan het worden?
P.V.
