P L A Y L I S T door Jan Baart
Als er een groep is wiens muziek dwars door het repertoire van The Cats loopt, dan is het wel The Drifters uit de VS. Ook het schrijversduo uit Engeland, Roger Greenaway en Roger Cook, hebben met zes liedjes een forse bijdrage geleverd aan het Catssongbook, maar dat was vooral de keus van het productieteam in hun beginperiode toen The Cats zich nog afhankelijk opstelden.
Van The Drifters hebben The Cats opgenomen ‘Save the last dance for me’, ‘A roomfull of tears’, ‘Vaya con dios’ en ‘(No) You can't love 'em all’, terwijl in de zalen geregeld ‘Mexican Divorce’, ‘Some kind of wonderfull’ en ‘(Don't go) Please stay’ werden opgevoerd.
‘Under the boardwalk’ werd door Piet Veerman als soloartiest opgenomen op de cd ‘Dreams (to remember)’, evenals andere Driftersliedjes die hij zong als lid van The Cats. Wat de TTTCB betreft: zij hebben ook ‘Saturdaynight at the movies’ van The Drifters op de playlist staan (afkomstig uit het Next One-repertoire), en ik heb het genoegen gehad een privé-opname te hebben beluisterd van Piet Schilder die ‘I'll take you home’ voor z'n nageslacht opnam.
Hij heeft maar negen maanden deel uit gemaakt van The Drifters maar Ben E. King is onmiskenbaar een soloverlengstuk van The Drifters. ‘Spanish Harlem’ en ‘Stand by me’ waren twee Kingnummers die respectievelijk door The Cats en Piet Veerman werden opgenomen.
Een paar kanttekeningen. ‘Vaya Con Dios’ is niet een Driftersoriginal maar is oorspronkelijk van jazzzangeres Anita O'Day (1952). Een jaar later werd de meer bekende versie van Les Paul en Mary Ford opgenomen. The Drifters namen het lied in 1963 op onder de productionele leiding van misschien de beste producer ooit, Bert Berns. De leadvocals waren van Rudy Lewis en het koortje op de achtergrond mag er ook zijn: de dames Doris Troy, Dee Dee Warwick en Dionne Warwick. Deze samenstelling zorgde ervoor dat een versie werd neergezet die nooit meer werd overtroffen. The Cats namen het op voor de lp ‘The Cats’ in 1968 en hun versie is een blauwdruk van de Driftersversie (met veel dank aan genoemde dames).
‘(No) You can't love 'em all’ hebben The Cats van Solomon Burke wiens versie in 1963 verscheen. The Drifters gingen de studios in in 1966 en namen het op als b-kantje voor ‘Up the streets of Harlem’ met de prachtige stem van Charlie Thomas op lead. Het belandde ook op de Drifters-elpee ‘I'll take you where the music's playing’.
Wie waren of zijn The Drifters? Oorspronkelijk was het een (zwarte) rhythm & blues groep die in verschillende samenstellingen speelde. Soms met z’n vijven, en dan weer als viertal. Bepalend voor hun beginjaren was de geweldige stem van Clyde McPhatter gedurende de periode 1953-1958. Gospelmuziek werd gemengd met rhythm & blues, swing, jazz en meer stijlen uit die tijdsperiode.
In 1953 namen zij hun eerste plaatje op, namelijk ‘Money Honey’. ‘Lucille’ en ‘Such a night’ volgden daarna. Elvis Presley keek over hun schouders mee en ‘jatte’ alle drie liedjes. The rest is history.
Een lied dat er tussenuit springt is ‘Hot Ziggety’ uit 1955. Hot Ziggety zou de naam van de band worden waarvan ‘onze’ Cees Veerman (Jozef) op voornamelijk zang en staande bas (prachtig!) deel uitmaakte voordat hij werd ingelijfd door TTTCB. Hot Ziggety bracht een mengeling van Amerikaanse jump/swing/mambo/jive/r'n'r enz. muziek uit met name de veertiger en vijftiger +jaren. Liedjes van der andere Louis Jordan, Snooks Eaglin en Connie Francis. Lees erover en bekijk de foto's op de Hyves pagina van Hot Ziggety. Bewonder de band op YouTube (zie video) terwijl ze live het nummer ‘Hot Ziggety’ zingen. (Hopelijk komt er ooit een reünie, Cees! Misschien in Midwoud?)
The Drifters was de oogappel van medeeigenaar Ahmet Ertegun van Atlantic Records. Ertegun was een Turkse emigrant die z'n Turkse naam achterstevoren liet noteren in het bevolkingsregister (Nugetre was op z'n Amerikaans niet uit te spreken!). Hij zou later The Drifters the alltime greatest Atlantic-group noemen.
Met de intrede van Ben E. King (Nelson - een Volendammer variant?) werd in 1959 een moderne richting ingeslagen. Waar The Drifters en de vele andere Atlantic-acts van profiteerden, was van het creatief en zakelijk talent dat zich aandiende. Producer Jerry Wexler en Ahmet Ertugun waren de drijvende krachten die sterk leunden op de creatieve inbreng van Bert Berns, Jerry Leiber & Mike Stoller, Cynthia Weil, Barry Mann, Doc Pomus & Mort Shuman, Phil Spector, Burt Bacharach, Gerry Goffin & Carol King, Neil Sedaka, Ellie Greenwich, Jeff Barry, en vele anderen.
Veel van de genoemde namen waren zogenaamde broodschrijvers die van 9 to 5 op bestelling liedjes schreven in het befaamde Brill Building bij Tin Pan Alley, een district in Manhattan (NY) waar veel creatief talent samensmolt. In uitvoerende zin was de tegenhanger Greenwich Village. Het geweldig talent van The Drifters werd gekoppeld aan de beste producers en songwriters van de VS en succes kon wereldwijd niet uitblijven.
* Wie de eerste vijf cd’s van zowel The Drifters als Ben E. King in huis wil halen: deze zijn vorig jaar in een minibox-vorm verschenen in de Original Album Series op Rhino/Atlantic. Voor nog geen 20 euro (per vijf cd’s oftewel 4 euro per cd!) krijgt men een geweldig muzikaal tijdloos tijdsdocument in huis.
02-12-2010
De koning is dood, lange leve de koning
Het kan niemand zijn ontgaan de afgelopen dagen: Solomon Burke, de zelf benoemde King of rock 'n' soul, is dood. De informatie die de media haalde, herhaal ik hier niet maar wat niet te lezen viel was dat The Cats - en in het bijzonder Piet Veerman en Cees Veerman (Poessie) - grote bewonderaars van Burke waren. Een en ander is te lezen in The Story of ... Piet Veerman, een boek dat enige tijd geleden geleden verscheen van de hand van Johan Tol en Michel Veerman, en dat nu nog te verkrijgen is bij Jan 'Cas' Sombroek in Volendam.
Van Burke's in 1964 verschenen tweede lp voor Atlantic Records ‘Rock 'n' Soul’ werden door The Cats twee nummers opgenomen: de klassieker ‘Goodbye baby’ en ‘(No) You can't love 'em all’.
Burke wordt door velen (ook door hemzelf) aangewezen als de eerste soulzanger maar persoonlijk zet ik daar vraagtekens bij. Het begrip ‘soul’ (een mengeling van gospel, (rhythm &) blues en soms country muziek) is voor velerlei uitleg vatbaar. Ray Charles, Jackie Wilson, Don Covay, Sam Cooke, Joe Tex waren ten tijde van Burke ook actief in het circuit, succesvol en niet minder soulmates.
Maar wat maakt het uit. De man was in alle opzichten een grootheid en ook Cees ‘Jozef’ steekt niet onder stoelen of banken dat Solomon Burke tot z’n favorieten behoort. Het is geen toeval dat hij beide Burke-liedjes zingt bij de TTTCB.
13-10-2010
In restaurant De Betuwe in Tiel werden twee nieuwe nummers ten doop gehouden: ‘Lonely walk’ en ‘Under the boardwalk’.
In 1965 werd laatstgenoemde liedje voor het eerst opgenomen door The Drifters met Rudy Lewis als leadzanger. Helaas zou dit z'n laatste kunstje zijn, want tijdens de opnamesessie stief hij aan een hartaanval.
Een jaar later namen The Rolling Stones het nummer op, en juist hun versie kreeg de meeste bekendheid.
Een rondje langs zeer goed geïnformeerde ‘Catskenners’ leert echter dat The Cats dit nummer nooit op hun repertoire hebben gehad. Niemand, ook de leden van The Cats zelf, kan zich herinneren dat ‘Under the boardwalk’ op het repertoire heeft gestaan tijdens de optredens in de jaren ‘60 toen veel Stones- en Beatlesnummers werden gecoverd. En daarna al helemaal niet.
Als ‘Under the boardwalk’ gehandhaafd blijft, zou het - als mijn telling klopt - het vierde niet-Catsnummer zijn dat door de TTTCB ten gehore wordt gebracht. ‘Saturdaynight at the movies’ (ook van The Drifters) is het tweede nummer waar The Cats zich nimmer aan hebben gewaagd (wel Next One).
In de beginjaren van TTTCB zong Wil Schilder wekelijks ‘Desperado’ van The Eagles, en Kees Plat wil nog wel eens ‘Wild rover’ inzetten.
‘Under the boardwalk’ werd wél in 1995 opgenomen door Piet Veerman (solo) op z'n soulcd ‘Dreams (to remember)’. Persoonlijk vind ik het niet een typisch Catsnummer. Als men toch 'vreemd wil gaan' met The Drifters, denk dan bijvoorbeeld eens aan ‘When my little girl is smiling’ of ‘Ruby baby’ waarin meerstemmige zang excelleert.
22-09-2010
De oerversie van 'I've got to be going' stamt uit 1968 en werd gecomponeerd door Jimmy Farragher. Hij en z'n broer Danny vormden The Farragher Brothers, oftewel de kern van de viermansband Peppermint Trolley Company uit Californië. 'I've got to be going' was de eerste van vijf singles en een elpee van deze band die zogenaamde sunshinepopmuziek maakte.
Een jaar later later belandde het op The Cats elpee 'Colour us gold' en - gelet op het genre - kwam waarschijnlijk Cees Veerman (Poes) er destijds mee aanzetten.
09-07-2010
In hun beginjaren zetten The Cats nog geen eigen composities op de plaat. Via het bescheiden Amsterdamse label Durlaphone werden hun allereerste singles opgenomen, waaronder 'Jukebox' (if I didn't have a dime).
Maar met ‘What a crazy life’ werd in 1966 het grote publiek wél bereikt: een veertiende plek in de hitparade. Het was de eerste single van The Cats op het Imperial label (EMI). Producer Klaas Leyen en arrangeur (wijlen) Wim Jongbloed waren verantwoordelijk voor de unieke Catssound (niet te verwarren met de ‘palingsound’ die een breder muzikaal spectrum omvat).
Leyen struinde in die tijd de bakken van de muziekuitgeverijen af voor geschikt repertoire. Vooral de liedjes van Roger Greenaway en Roger Cook voldeden aan zijn muzikale inzichten. Uiteindelijk hebben The Cats van het Britse schrijversduo (die ook als David and Jonathan actief waren) niet minder dan zes composities opgenomen.
18-06-2010
Na 'La Dilligence' stapten The Cats bij hun comeback in 1983 over naar het Katwijkse Boni Label. 'Love is a golden ring' was hun tweede single voor Boni Label, dat de vijftiende plaats in de hitparade haalde.
Countryzanger Frankie Laine had in 1957 de primeur met dit nummer. Richard Dehr, Frank Miller en Terry Gilkyson tekenden voor dit lied terwijl zij als artiesten ook actief waren als het trio The Easy Riders.
Gilkyson was ook componist en solozanger van het alom bekende liedje 'Marianne' wat tevens de titel is van een 6 cdbox van Bear Family Records, waarop in 1995 deze versie van 'Love is a golden ring' van het componistentrio voor het eerst verscheen.
Overigens zijn de stemmen van de auteurs op de achtergrond van Laine's versie te horen.
17-06-2010
Dé verrassing in Zwaagdijk was het volkomen onverwachte optreden van Simon ‘Stein’ (burgerlijke stand: Tol). Met begeleiding van een muziekband zong Simon in de pauze zeven liedjes. Zijn uitvoering van ‘Lonely walk’ - een Piet Veerman-compositie en terug te vinden op de Catslp/cd ‘Take me with you’ (1970) - was een uitvoering waarbij hier en daar een traantje werd weggepinkt in de zaal met voornamelijk kermisvierders.
Simon Stein (www.simonstein.nl) is een groot Volendams talent (de zoveelste, ja!) waar ik persoonlijk veel van verwacht. Zijn vertolking van ‘Lonely walk’ in een muisstille kerk in Volendam vorig jaar tijdens het kerstconcert bezorgde mij werkelijk kippenvel.
Afgelopen weekeinde trad Simon twee keer op in een volle St. Jozef waar hij zich liet begeleiden door zijn vaste band. Vooral het gitaarspel van Nico Tol (om naamsverwarring te voorkomen: niet de broer van Simon, en ook niet ‘onze’ Nico van de TTTCB, maar de Nico die in het verleden onder meer in Next One speelde) bij ‘Lonely walk’ was om in te lijsten.
Simon zou in ‘de Jozef’ zijn eerste cd overhandigd krijgen door Cees ‘Jozef’ maar Simon kon onverwachts een platendeal sluiten met Allez Records en inmiddels is besloten de cd pas na de zomer uit te brengen. De cd bevat - op twee bonustracks na - allemaal nederlandstalige composities van Simon, aangevuld met ........ ‘Lonely walk’ en ‘Don't give up’ (van Peter Gabriël). Het laatste nummer doet hij samen met Melanie Jonk, de kleindochter van Piet Veerman.
Helaas zal Simon niet geregeld optreden in de pauze tijdens TTTCB-concerten. Zijn agenda en die van de band laten dat niet toe, maar een verrassing zoals gisteravond is niet uitgesloten.
05-06-2010
'Teach your children' was een zogenaamd 'bühnelied' van The Cats. Ze hebben het nooit op vinyl of op een cd uitgebracht maar het nummer behoorde wél ooit tot hun liverepertoire.
Cees Veerman was een liefhebber van de Westcoastsound van onder meer The Byrds, The Flying Buritto Bros, Moby Grape, Buffalo Springfield, Jefferson Airplane, Crosby, Stills, Nash & Young (CSN&Y). Deze stroming in de muziek had z'n oorsprong aan de westkust van Californië in de late jaren '60, de tijd van de hippies, flowerpower, genotsmiddelen, Vietnamoorlog en sociale/maatschappelijke omwentelingen.
Het nummer staat nog niet zo lang op het repertoire van TTTCB en Kees Plat legt bij de introductie graag een verband tussen het lied en Woodstock (het legendarische driedaagse muziekfestival dat plaats vond in augustus 1969 in de staat New York). Naast vele andere topacts traden ook CSN&Y op, maar het verband tussen CSN&Y en Woodstock ontgaat mij verder. Of het moet zijn dat het behoorde bij de toenmalige tijdsgeest. CSN&Y brachten in totaal 16 liedjes ten gehore maar op hun Woodstockplaylist ontbrak ...... 'Teach your children'.
Het liedje werd door componist Graham Nash niet geschreven in zonnig Californië maar in het koude Engeland, begin 1968. Nash maakte toen nog deel uit van The Hollies, die het overigens nooit hebben opgenomen. Eind '68 verliet Nash The Hollies en formeerde CSN & (soms) Neil Young. Via de elpee 'Deja vu' maakte de wereld kennis met dit nummer, dat ook bekend staat om z'n fraaie samenzang. Het lied werd muzikaal gedragen door de pedalsteel gitaarpartij van Jerry Garcia (Grateful Dead-faam), maar TTTCB kiest ervoor de versie akoestisch, dus zonder steelpartij, te spelen.
02-06-2010
Romance (1974)‘Ha, een nieuw liedje’, hoorde ik iemand in Groenlo roepen. Dat was maar ten dele waar. TTTCB had het liedje al in 2004 op de playlist staan, maar dat zal de meesten zijn ontgaan of men was toen nog geen bezoeker van TTTCB-concerten.
‘Romance’ was oorspronkelijk een Catssingle (de b-kant van ‘Nobody cares’) die in 1976 verscheen. Het nummer werd in 1974 gecomponeerd door singer-songwriter Jules Shear die toen nog achtergrondkoorwerk deed, zoals op de oorspronkelijke versie van ‘Romance’ door Severin Browne (foto). Juist, de broer van Jackson.
Het was Browne’s tweede lp ‘New improved’ die verscheen op het Motownlabel. De productie van ervan was in handen van Larry Murray (componist van ‘Be my day’, ‘Like a spanish song’, ‘Lights of Magdala’ en ‘Hard to be friends’) en dat verklaart tevens hoe ‘Romance’ ook bij The Cats belandde.
Op de allereerste dvd van TTTCB onthult Jan Smit dat ‘Romance’ zijn favoriete Catsliedje is.
02-06-2010
Dit nummer is nooit op single verschenen, maar wel op de allereerste Catselpee 'Cats as Cats can' uit 1967 en later op vele andere cd’s. De leadvocalen van Piet Veerman pasten perfect bij het lied.
Zowel Piet Veerman als Cees Veerman (Poessie) was een bewonderaar van soullegende Solomon Burke die het lied als eerste opnam voor zijn op Atlantic Records verschenen elpee 'Rock ‘n’ soul' in 1964. Componisten waren Bert Russell en Wes Farrell.
Russell was één van de pseudoniemen van Bert Berns, de befaamde producer van onder meer The Drifters, Isley Brothers, Them, etc. 'Twist and shout', 'Piece of my heart', 'Everybody needs somebody to love', 'Under the boardwalk' en '(No) You can’t love them all' vormen maar een fractie van de grote hoeveelheid hits waaronder ook de handtekening van Berns staat.
Bij de Cats-liefhebbers heeft 'Goodbye baby' altijd al een cultstatus gehad, iets dat mede te danken was aan de podiumact van Piet Veerman. Dat de appel niet ver van de boom valt bewijst Cees Veerman ‘Jozef’ (de vader van Cees is een volle neef van Piet Veerman) wekelijks als hij op de bühne in het lied 'kruipt'. De videoclip van 'Goodbye baby' is voor velen het hoogtepunt van de cd/dvd 'Time'.
21-11-2009
I don't know (1970)
Groessen in Gelderland had ooit de primeur met de uitvoering van 'I don't know'. Het nummer is afkomstig van The Cats elpee/cd 'Take me with you' (1970) en is het enige nummer op die elpee dat niet is geschreven door (een van) de bandleden. Het was Peter Schoonhoven die z'n handtekening zette onder 'I don't know'. Schoonhoven was werkzaam in een creatieve functie bij de toenmalige platenmaatschappij Bovema in Heemstede waar The Cats het gros van hun muziek vastlegden.
Ook maakte Schoonhoven deel uit van de Haarlemse band Fresh Air die in 1971 'Without your love' - een compositie van Cees Veerman (Poessie) - opnam onder de productionele leiding van dezelfde Cees Veerman. Het nummer werd op single uitgebracht.
23-10-2009
Hoewel het geen Catsliedje is, is mijn waardering voor ‘Wild rover’ er niet minder om. Persoonlijk heb ik geen enkele moeite met dit muzikale ‘vreemd gaan’, en het hoeft wat mij betreft ook niet bij dit ene (vreemde) lied te blijven.
Met enige overtuiging kondigt Kees dit nummer aan als een Iers liedje maar dat is allerminst zeker, Kees. Ik heb de nodige research gedaan en wat dan opvalt is dat er verschillende opvattingen, veronderstellingen en feiten worden gepresenteerd.
Het is niet te achterhalen waar en wanneer ‘Wild rover’ z'n oorsprong heeft, laat staan wie het geschreven heeft. Er zijn (Engelse) geleerden die beweren dat het van Schotse afkomst is, anderen dichten het toe aan Ierland. Weer een andere bron zegt dat het van Keltische afkomst is.
Wél zijn de geleerden het er over eens dat het naar alle waarschijnlijkheid in de vroege negentiende eeuw is ontstaan. Kortom, het is het oudste liedje dat op het TTTCB-repertoire staat.
Het zijn de Ierse Dubliners die het lied naar een groot publiek brachten in 1963. Hoewel er niks mis is met hún versie, is wat mij betreft de live-versie van de Schotse troubadour wijlen Alex Campbell uit 1966 de ultieme uitvoering.
Hoe dan ook, als ik me niet vergis, stond het liedje op het repertoire van een vorige band van Kees en Ton (Stampvast), en dan is de stap naar TTTCB maar heel klein. De inbreng van Thoom op accordeon is the icing on the cake, zoals de Engelsen zeggen.
‘Wild rover’ kent talloze tekstuele varianten, al naar gelang regio, land of continent. In de tijd dat ondergetekende nog de rugbysport beoefende was het lied een geheide meezinger in de derde helft. Echter, die naughty teksten zouden de oogjes van Kees nog meer doen glinsteren.
06-02-2009
Als Thoom z'n ‘mook’ tevoorschijn haalt, stijgt de spanning in de zaal. Een blijvertje........?
Velen kunnen er niet genoeg van krijgen, zeker als ‘Shaving cream’ wordt ingezet. Opgenomen op de derde lp(cd) ‘Colour us gold’ van The Cats (1969). Het lied is wat de engelstaligen noemen een novelty (onzinnige grappenmakkerij).
Het origineel is van de Amerikaan Benny Bell (Ben Samberg), die het in 1946 opnam met leadzang van Paul Wynn (Paul Winston). Op ‘Colour us gold’ wordt een zekere D. Timothy opgevoerd als componist, maar het is toch echt Benny Bell die z'n handtekening zette onder het oorspronkelijk lied.
‘Shaving cream’ werd via een uitgeverij aangeboden aan de platenmaatschappij van The Cats. Eerst werd gedacht aan Theo (Schuim) voor de leadvocalen. Dat werd niks. Ook Cees kon er niet mee overweg. Uiteindelijk bleek de stem van Piet een schot in de roos.
(Met dank aan Arnold Mühren voor de inside information).
11-12-2008
Gisteren heb ik hoogstpersoonlijk e-mailcontact gehad met Kevin Johnson in Australië, z'n geboorteland. Hij is de componist van ‘Rock 'n' roll ( I gave you all the best years of my life)’. Zijn versie van dit nummer werd voor het eerst uitgebracht in 1973. Ik heb Kevin bijgepraat over het succes van dit lied in het verleden bij The Cats, en vooral in het heden bij de TTTCB, met leadzang van Piet Schilder.
Wie belangstelling heeft voor de website van Kevin Johnson kan terecht bij www.rocknrolligaveyou.com.
31-10-2008
In het ruim vierjarig bestaan van de TTTCB heeft zelden een lied zo veel aandacht en emoties losgemaakt als ‘Dreams’. Waarom juist dit lied eruit springt is een vraag die ieder voor zich mag beantwoorden, maar de vraag om ‘Dreams’ is hartverwarmend. ‘Zo mooi’ en ‘kippenvel’ zijn vaak gehoorde kreten.
Het lied heeft een pakkende melodie. Even sterk is de ontroerende, lange semi-akoestische gitaarmelodie die Kees Plat uit zijn Garrison tovert. De vocale kwaliteiten van Kees geven het lied een extra dimensie mee, met als gevolg een lied dat iedereen bij de strot grijpt.
Enkele maanden geleden werd ‘Dreams’ voor het eerst door de TTTCB publiekelijk opgevoerd in Hotel Spaander waarbij Piet de leadzang voor z'n rekening nam.
Mijn deskundige bronnen zeggen dat The Cats het lied nooit op de bühne hebben gespeeld. Mogelijk dat dit een verklaring is voor het feit dat het lied juist nu tot bloei komt. ‘Dreams’ is een compositie van Piet Veerman en is mijns inziens qua opbouw en toonzetting te vergelijken met ‘Winters end’ en ‘Lonely walk’ die ook uit de pen van Piet vloeiden (velen, en in het bijzonder Ria de Klerk, kunnen niet wachten tot laatstgenoemd lied ook op de TTTCB-playlist komt).
Wie het nummer thuis of elders wil beluisteren is aangewezen op de oorspronkelijke versie van The Cats, die op de lp/cd ‘Signed by The Cats’ (1972) in de groeven staat geperst, of de (niet meer) verkrijgbare dubbelcd ‘The very best of The Cats - highlights’.
31-10-2008
‘Zullen we met z'n allen gaan rockennnnn?’ Op de aankondiging van Kees Plat volgt stevig gitaarspel. Is dit ook van The Cats?
Ja, The Cats hebben dit lied ooit live (in Slagharen) opgenomen voor hun dubbel-live-elpee waarop, als ik me niet vergis, Cees Veerman de leadzang verzorgde.
Kansas City is de hoofdstad van de staat Missouri in de VS. Een grote stad met ruim twee miljoen inwoners. Het officiële lied van de stad is ....... ‘Kansas City’, in 1952 geschreven door de toen 19-jarigen Jerry Leiber en Mike Stoller.
Oorspronkelijk was ‘Kansas City’ een rollende bluesshuffle. ‘Little’ Willy Littlefield (wie kent hem niet) had de eer dit lied als eerste op te mogen nemen. Sindsdien zijn er ruim 500 verschillende versies van ‘Kansas City’ verschenen.
Het lied is pas rockin' geworden, nadat Little Richard er in 1955 aan heeft gesleuteld. Wat niet zo bekend is, is dat Richard er een ander liedje - maar dan in rocktempo - achter heeft geplakt. ‘Hey, Hey, Hey, Hey’ horen we in het tweede gedeelte; dat is eigenlijk een ander liedje. In 1956 is dit lied ontstaan en zowel Little Richard als bandleader Johnny Otis claimt de eerste te zijn die ‘Hey, Hey, …’ als apart liedje voor het nageslacht schreef en opnam. Zonder in details te treden hou ik het erop dat Little Richard de eer toekomt.
In 1964 namen The Beatles de elpee ‘Beatles for sale’ op met ..... ‘Kansas City’, maar dan met de "Hey, Hey, .....’-toevoeging. Ten onrechte werd er niet bij vermeld dat het om twee verschillende liedjes ging met twee verschillende componisten. Overigens namen The Beatles het eerst op voor de ‘Hamburg’-lp uit 1962.
Het is waarschijnlijk dat The Cats het kunstje van ‘Kansas City’ hebben overgenomen van The Beatles.
06-03-2008
Aan een derde en wellicht vierde nieuw nummer wordt hard gewerkt in de TTTCB-oefenruimte. ‘A fool never learns’ is er een van. Het nummer behoorde oorspronkelijk tot de zogenaamde ‘Durlaphone-opnamen’ (1965) die gemaakt werden vóór The Cats een contract kregen bij het Imperial-label. Inmiddels is het ook verschenen op cd via ‘The complete collection’.
‘A fool never learns’ werd gecomponeerd door Sonny Curtis die deel uitmaakte van The Crickets, de vaste begeleidingband van Buddy Holly. Curtis is niet de eerste de beste componist want wie kent niet ‘I fought the law’ (Bobby Fuller Four), ‘More than I can say’ (Bobby Vee) of ‘Walk right back’ van The Everly Brothers.
Curtis gaf ‘A fool never learns’ aan Andy Williams die het in 1963 voor het eerst opnam en er een wereldhit mee scoorde. Daarna werd het lied door vele artiesten opgenomen waaronder ook The Crickets en ... The Cats. In de uitvoering van de TTTCB is het – met volle instrumentatie – een geweldig swingend nummer geworden.
14-11-2007
(No) You can't love 'em all (1964)
Dit is een compositie van Bert Berns, Jerry Leiber en Mike Stoller. Het lied in de uitvoering van The Cats staat op ‘Cats as Cats can’ uit 1967. Cees Veerman kwam ermee aan zetten, zoals hij mij ooit vertelde.
In 1964 werd het voor het eerst op de plaat gezet door zowel Ben E. King als Solomon Burke. Cees was zeer onder de indruk van Solomon Burke (onlangs nog te bewonderen in Carré), waardoor de versie van Burke model stond voor de uitvoering die The Cats eraan gaven.
07-11-2007
Dit is van oorsprong een Australische compositie. John Farnham schreef en zong het als b-kantje op zijn allereerste single in 1967. De A-kant was ‘Sadie the cleaning lady’, wat tevens zijn doorbraak betekende in de Australische hitlijsten.
Inmiddels is John Farnham de meest succesvolle zanger ooit in Australië. Tot op de dag van vandaag vult hij grote stadions. Zijn absolute meesterwerk is ‘You're the voice’, een plaat die wat mij betreft in geen enkele platen/cd-kast mag ontbreken.
Onze zingende kraanmachinist Kees Plat - hij is in topvorm de laatste tijd - neemt de leadzang van ‘In my room’ voor z'n rekening.
02-11-2007
